ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ରୁଷି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସ୍ତ୍ରୀର ରୂପ କେବଳ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ରୁଷି ଯେତେବେଳେ ସେଇ ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଥିଲା। ସେ ମନେ କଲେ, “ଏହି ସ୍ତ୍ରୀ ମୋର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ମୋ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି।” ସେଇ ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ, ସେ ରୁଷିଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ, “ହେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ବ୍ରତୀ, ଆପଣଙ୍କ ଶାପରୁ ମୋକୁ ମୁକ୍ତି କିପରି ମିଳିବ?” ତାହାର ଉତ୍ତରରେ ରୁଷି କହିଲେ, “ଏଠି ଆଜି ସ୍ନାନ କର, ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଲାଭିବ। ତୁମର ନାମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ସେ ଷୀଘ୍ର ଅତି ରୂପବାନୀ ହେଲେ ଓ ସେଇ ସ୍ଥାନ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ସ୍ଥାନର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ରୁଷି କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଏଠି ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ପାଏ। ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏଠି ପ୍ରୟାଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି କଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସଦା ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ବାସ କରିଥାଏ। ଉର୍ବଶୀ କୁଣ୍ଡର ଦକ୍ଷିଣେ ଉତ୍ତମ ଘୋଷାର୍କ କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନ କଲେ ସୂର୍ୟ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ। ଯେଉଁମାନେ କ୍ଷତ, କୁଷ୍ଠ, ଦରିଦ୍ରତା କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଭ ଫଳ ପାନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ରବିବାର ଦିନ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ସୂର୍ୟ ଲୋକ ଲାଗି ସଂସ୍କାରାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଅନେକ ଫଳ ପାଏ। ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ସୂର୍ୟଯୁକ୍ତ ହେଲେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ବହୁ ଫଳ ମିଳେ।” ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ନେଇ ଏକ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଆସେ। ସେ ରାଜା ସମୁଦ୍ର ବନ୍ଧା ଧରିତ୍ରୀକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସେ ଆଉ ଏକ ସୂର୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିୟମ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ପାପରେ ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଅରଣ୍ୟରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ, ତେବେ ତିବ୍ର ତିରିଷ୍ଣା ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ଶରୀର ସହ ଏକ ସ୍ରୋତସ୍ବିନ୍ଦୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧି କରି ସ୍ନାନ କଲେ। ମୁନିମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରିୟ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ— “ହେ ଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଚେତନ୍ୟ ସ୍ଵରୂପ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆଲୋକର ନିବାସୀ, ତିନି ବେଦ ରୂପୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ତିନି ଲୋକର ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ, ଯୋଗକୁ ଭଲପାଉଥିବା, ଯୋଗ ଓ ଯୋଗବିଦ୍, ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ହବି, ପୁରୋହିତ, ଅତି ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାୟକ, ଅତି ଭୟଙ୍କର, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଜଗତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳକ ଓ ଉପକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।” ଏହିପରି ଭକ୍ତି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସୂର୍ୟଦେବ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଦେଲେ ଓ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏଠି ଥିଲେ ତୁମେ ଏକ ବର ମାଗ। ମୋ ନାମରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି ଏଠି ସଦା ରହୁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିବେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରିବି। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପାଇଁଥିବେ। ଏଠି ଯେ ଯେଉଁ ଇଛା କରିବ, ତାହା ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇଁଥିବେ।” ଏପରି ଭାବେ ଏହି ତୀର୍ଥର ମହିମା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଏଉଁଠି ଦେବତାଙ୍କ କୃପା ସର୍ବଦା ବ୍ୟାପ୍ତ ରହିଲା।