ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଉତ୍ସୁକ ଜିଜ୍ଞାସା ଉପସ୍ଥାପିତ କରି, କେହି ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଦୟାକରି ସତ୍ୟ କଥା କହ, କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମ କିପରି ହେଲା? ଏହାକୁ କିପରି ଅବନ୍ତୀ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ? ଏହି ଦୁଇ ନାମର ପଛରେ କ’ଣ କାରଣ ଅଛି?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୁରାତନ ଗୌରୀୟୁଗରେ ବାମଦେବଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହେଶ୍ଵର ଓ ବିଧି, ଏହି ନାମର କାରଣ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବାସ କରନ୍ତି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ କିପରି ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ? ଏହା କେଉଁଠି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ଏହି ବିଷୟ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କ୍ଷେମାର୍ଥରେ ଦୟାକରି କୁହ। ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିବା ପିତାମହ, ପାର୍ବତୀ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଚିରଞ୍ଜୀବୀ! ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଅଜ୍ଞାତ ଭାବେ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ, ତୁମେ ନିଜେ ମହାକାଳ, ସବୁ ଜାଣିଛ। ଏଠାରେ ମାନବ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାମାନେ ରହନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହାର ମନୋହର ମହଲ ଅଛି। ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏଠାରେ ସୁନାର ଶିଖର ଥିବା ରାଜପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ପୂର୍ବକାଳରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ବସବାସ କରୁଥିଲି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ, କେଶବ, ଏଠାରେ ଥିଲ। ଦେବ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଦାନବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସୁନା ଶିଖର ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମହଲ ମଧ୍ୟରେ ସେଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ବସିଲେ। ତାପରେ ମହେଶ୍ଵର ଓ ପିତାମହ ଏକାସାଥି ହୋଇ, ସେଇ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି?” ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ: “ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ବିନା ଆମ ପାଇଁ ଦେବାଳୟରେ, ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସୁଖ ନାହିଁ। ଆମକୁ ଏଠାରେ ଏକ ନିବାସ ଓ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଅବିନାଶୀ ନିବାସ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ନିବାସ ଦେଉଛି, ତୁମର ବାସସ୍ଥାନ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ହେବ। ତଳେ ଜ୍ୱାଳାମୟ ମହାକାଳ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିରାଜିତ। ଏହି ନଗର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲୀଳାରୂପେ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସୁନାର ଶିଖର ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ଏହାର ପ୍ରଥମ ନାମ ‘କନକଶୃଙ୍ଗ’ ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ଵର ଉପାସନାରେ ଲିନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ଗୋଲ୍ଡେନ୍ ପିକ୍—‘କନକଶୃଙ୍ଗ’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ଅବନ୍ତୀ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅଂଶରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତ୍ୟଖଣ୍ଡର ଏକ ଅଂଶ। ତତ୍ପରେ, ପ୍ରାଚୀନ ତତ୍ପୁରୁଷ ବୟସରେ, ବେଦଜ୍ଞ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସଦା ଏକାପେକ୍ଷା ଶତ୍ରୁତାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଚାରଣ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶତ୍ରୁତାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ବଳ ମଣିଷମାନେ ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଅଂଶ ନେଉଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଏକାପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟେ ଓ ଅନ୍ୟେଁଠି, ଏହି ସଂସାର ସୀମାହୀନ ହେଉଥିଲା। ତେବେ ମୁଁ ହରିଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଶରଣାପନ୍ନଙ୍କ ସମସ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଦୂର କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଯୋଗୀ ହରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଲା: “ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗରେ ଧ୍ୟାନ କର; ଏବଂ ମୋତେ ଦେଖ।” ଏହି ଶୁଣି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେଉଁଠି ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।