ଯେଉଁମାନେ ଶୁଧ୍ଧ କର୍ମରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିବଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଭଳି ଏକ ଶତବର୍ଷ କଟିଗଲାପରେ, ଶଙ୍କର ଖୁସିହୋଇ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ; ତୁମେ ଶୁଭ ହେବା। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଧ୍ଧ ଜନ୍ମର ହେଲ। ତୁମେ ମନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଆଶା କର, ସେସବୁ ମୋତେ ଜଣା। ମୁଁ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ତେବେ ମୋତେ ଗଣମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଗଣମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେବ। ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହିବ, ତାହା ପାଇବ; ମହାଯୋଗୀ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ବଳଶାଳୀ ହେବ। ମହାଦେବମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।” ଅନ୍ଧକ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆଦି ଦେବୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଓ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତା’ପରେ ମହେଶ୍ୱର ଖୁସି ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ରକ୍ତପାନ କରୁଥିବା ସେମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ବଳଶାଳୀ, ଅବନ୍ତି ଭୂମିରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କଲେ। ଅବନ୍ତିରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କଲେ। ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ସେମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ସନ୍ତାନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସନ୍ତାନ ପାଆନ୍ତି; ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଧନ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଲୋକ ପିତୃଲୋକରେ ହଂସ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବିହାର କରନ୍ତି। ଏଭଳି କଥା କହି, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଏଠାରେ କେତେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ କେତେ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି? ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଅସଂଖ୍ୟ। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା ଥିବା କିମ୍ବା ନ ଥିବା, ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏଠାର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପୁଣ୍ୟମୟ, ସମସ୍ତଠାରେ ସିଦ୍ଧି ରହିଛି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଏହିପରି ଭଗବାନଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ଥାନ ବ୍ୟାପ୍ତିରେ ଏକ ଯୋଜନ ଅଟେ। ସେଠି ଯେଉଁ ମଣିଷ ନୀତିମୟ ଜୀବନ ଜୀବିତ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପାଉଥିବେ। ସେଠି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ପୋକା ଓ ପତଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏବେ ମୋତେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନର ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର କହ। କିପରି “କୁଶସ୍ଥଳୀ” ନାମ ହେଲା, ଏବଂ କିପରି ଏହାକୁ “ଅବନ୍ତୀ” ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ? ଏହି ନାମର କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କହ। ଏହି କଥା ପୁରାତନ ଗୌରୀ ଯୁଗରେ ବାମଦେବଙ୍କୁ କହାଯାଇଥିଲା। ମହେଶ୍ୱର ଓ ବିଧି ଏଠାରେ ଏହି କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏଠି ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବାସ କରନ୍ତି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠିବାସୀମାନେ କିପରି ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, କିପରି ମନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ଏହା ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହ। ତେବେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପିତାମହ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ତଥାପି ସବୁକିଛି ମୋତେ ପଚାରୁଛ। ବସ୍ତବରେ, ତୁମେ ନିଜେ ମହାକାଳ; ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ଜାଣ।