ତା’ ପରେ, ମହାକ୍ରୋଧିତ ମୁହଁରେ ଏକ ଖପର ରଖିଦେଲେ ସେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରୌଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦାନବପତିର ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ସେ ଦେହରେ କ୍ଷୟ ଆସିଲା। ଏଭଳି ଶକ୍ତିହୀନ ହେବାରୁ ସେ ଦାନବ ଅନ୍ଧ ହେଇଗଲା। ଭୟରେ ଅତି ଭୂତିତ, ସେ ଏବେ କେବଳ ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ହାତ ଯୋଡି ସମ୍ମାନରେ ଦଢ଼ାଇ ଥିଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଦେବତା, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲା। ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିତ ଶିବଙ୍କୁ, ସେ ପୁଣି ପୁଣି ସ୍ତୁତି କଲା। ସେ ଶିବ—ଯିଏ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ ଓ ସମୟ ଶେଷରେ ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି—ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ଗଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ, ମୋହ ଓ ଅନ୍ଧକାର ରହିତ, ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ଓ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଛାଡି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେଇ ଶିବ ପ୍ରଶଂସିତ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା ଓ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭା ପାଉଛି। ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସେବନ କରନ୍ତି, ଶିରେ ଆକାଶରୁ ପତିତ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ଗଙ୍ଗା ବହୁଛି। ଯେତେବେଳେ ରାବଣ କୈଳାସ ଶିଖରକୁ ହଲାଇଥିଲେ, ତାହା ସହିଯାଇଥିବା, ଏବଂ ଡକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ତୃତୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଭଗା, ପୂଷଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ସେଇ ଶିବଙ୍କୁ ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲା। ଦିତି, ଦନୁ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସର୍ପମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଥର ଦମନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଯଦିଓ ଲୋକିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ପାଆନ୍ତି। ମହେଶ୍ୱର, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ମାରୁତ, ଓ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ଅନେକ ବରାଦାନ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ହିମବତର କାନନରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରଭୁ ଲୀଳାବଶତଃ ସପ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ନଦୀ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ବୃକ୍ଷ ରହିଛି। ତାଙ୍କ ବାମହସ୍ତର କମଳ ନଖଦ୍ୱାରା ପଞ୍ଚମ ଚିହ୍ନକୁ ବିଦାରଣ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପରମ ଗୁରୁ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯିଏ ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼େ, କିମ୍ବା ଶିବ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ସଦା ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ପବିତ୍ର କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ। ଏଭଳି ଏକ ଶତବର୍ଷ ବିତିଗଲା, ତେବେ ଶଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମେ ଧନ୍ୟ ହେଉ। ଏବେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲ। ତୁମେ ମନରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ଯେଉଁ ଫଳ ଚାହିଁଛ, ସେ ସମସ୍ତ ମୋତେ ଜଣା। ମୁଁ କିଛି ଚାହେଁ ନାହିଁ। ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଦେବତାନ୍ତକ, ମୋତେ ଗଣପତିର ଅଧିକାର ଦିଅନ୍ତୁ।” ଶିବ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ ଗଣପତି ହେବ। ଚାହିଁଥିବା ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବ, ମହାଯୋଗୀ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ। ଦେବମାନଙ୍କର ନେତା ହୋଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।” ଅନ୍ଧକ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଗଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଆଦି ଦେବୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ତେବେ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ଶିର ନମାଇଲେ। ଯେଉଁ ରକ୍ତପାୟୀ ଦେବୀମାନେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅବନ୍ତି ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅବନ୍ତିରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଶ୍ରାବଣ ମାସର ଅମାବାସ୍ୟା ତିଥିରେ ସେମାନେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ରହିଲେ। ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଲୋକ ସନ୍ତାନ ପାଉଛି, ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଉଛି। ସେ ପିତୃଲୋକରେ ହଂସ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବିହାର କରି ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଭଳି କହି, ଦେବମାନଙ୍କର ନାୟକ ଶିବ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ନେତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭକ୍ତି ଭରସାରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।