ଏଠି, କଣ୍ଟେଶ୍ୱର ଦେବ ସଦା ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତିରେ ଶରଣ ନେଇଯାଉଛି, ସେଠାରେ ଗ୍ରହ, ପିଶାଚ କିମ୍ବା ଭୂତମାନଙ୍କର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ଏଠି, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅନ୍ଧ ଦାନବର ରକ୍ତ ତୁରନ୍ତ ପାନ କରାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଶଙ୍କର ଦେବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ ହେବାକୁ କହିଥିଲେ—“ଏଠି ସୁରକ୍ଷିତ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଓ ଶକ୍ର।” ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ନାଗମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଏଠି, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ସେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ, ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ରଥରେ ଯାଇଥାଏ। ମାତୃମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳି ସ୍ତ୍ରୀ ଶୀଘ୍ର ନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଲଳାଟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଏକ ଅସୁର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଟାଣିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଓ ମୁନି, ସେ ସଂସାରରେ ମହାବିନାୟକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପ୍ରତି ମାସର ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶେଷ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ତାହାପରେ, ଏକ ଘର୍ମବିନ୍ଦୁ ଲଳାଟରୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଘଟଣା ଅବନ୍ତି ଖେତ୍ରରେ ଘଟିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଲାଲ ଦେହୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରି, ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ, ସେଠି ଅଙ୍ଗାରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏଠି, ଚାରିଟି ଉପଚାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଅବଧି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ପାଇଁ ଗୁଡ଼ର ପିଠା, ଲାଲ କପଡ଼ା ଦେଇ ତିଆରି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ତାଙ୍କୁ ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଭରି ଏଠି ଏକ ପିଠା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ପିଠା ଉତ୍ତର ଦିଗର ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜା କୁଜ, ଲୋହିତାଙ୍ଗ, ଏବଂ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶେଷ ସ୍ଥିତିଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ। ଯେଉଁ ଶିବଙ୍କ ଲଳାଟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦୀପ୍ତିମାନ, ମୃଦୁ ପଦ୍ମର ରଙ୍ଗ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, ଅବନ୍ତି ଖେତ୍ରରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଥିଲେ—ଏହିପରି ଭୌମ (ମଙ୍ଗଳ) ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ପୂଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନାବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ରକ୍ତ ଦେଖାଗଲା, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଇଉଠିଲା। ସେ କଳା, କାଳାନ୍ତର ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ଭୟଜନକ ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଠ ଥିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଉତ୍କଟ ଚିତ୍କାରରେ ଭରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଖପର ଟିପ୍ସା ରଖି, ଅତିକ୍ରୋଧିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ରକ୍ତ ପାନ କରିବା ସମୟରେ, ଦାନବପତିର ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି ଭାବେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ସେ ଦାନବ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତୀବ୍ର ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେ ଏବେ ମାତ୍ର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର କଣ୍ଟକିତ ହୋଇ, ଦୁଇ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଶିବଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ସଂହାର କାଳରେ ଶରଣ ଦେଇଥିବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ମୁନିମାନେ ମୋହ ଓ ଅନ୍ଧକାର ତ୍ୟାଗ କରି, ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛାର ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯିଏ ସଦା ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରଣ କରନ୍ତି, ଆପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ସହିତ ବନ୍ଧାଯାଇଛି—ସେହି ତାରାପତି ଶିବଙ୍କୁ ସେ ସ୍ତୁତି କଲେ।