ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଅପରାଜେୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତେଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲଚିନ୍ତକମାନେ ଏକ ଯୋଜନା ତିଆରି କଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ପବିତ୍ର ହଂସ ଆସନ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। କୁମାର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ କୌମାରୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ପାଖରେ ଚମତ୍କାର ପେଉଁଠି ଥିଲା। ପୁନଃ, କୁମାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ନୂତନ କୌମାରୀ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହାର ଗତି ଚିଡ଼ିଆର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା। ଏହି ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କର ଦେହକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଥିଲା। ଏହା ପରେ, ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ଶିବ ସିଂହ ଚମଡ଼ ପିନ୍ଧିଥିବା, କଳା ରଙ୍ଗର, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଚମଡ଼, ହାଡ଼ ଓ କେଶ ଦେହରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଚାମୁଣ୍ଡାକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ବଟବୃକ୍ଷ ନିକଟରେ, ଏହି ମାତୃମାନେ, ଯାହା ଜଗତର ମାତା, ଆଗରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ। ଯିଏ ପବିତ୍ର ହୋଇ ସେଠାରେ ମାତୃମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ଅନେକ ଫଳ ପାଉଥାଏ। ସେଠାରେ, ମହା ଋଷି, ଦେବତା ଏକ ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଧ୍୵ନି ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଦେବତାକୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସିଂହ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥାଏ। କଣ୍ଟେଶ୍ୱର ଦେବତା ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସଦା ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଗ୍ରହ, ଭୂତ, ପିଶାଚ ଆଦିରୁ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ କହାଯାଇଲା, “ଏହି ଅନ୍ଧ ଦାନବର ରକ୍ତ ତୁରନ୍ତ ପିଉ।” ଶଙ୍କର ଶକ୍ରକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଏଠି ନିରାପଦ ଅଛି, ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ନାଗମାନେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଯିଏ ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଉଥାଏ। ସେ ଶିବର ଲୋକକୁ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ରଥରେ ଯାଏ। ଦେବୀ ମାତୃମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଦୃତ ଭାବେ ଦାନବର ନାଶ କରି ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେ ଉଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିବଙ୍କ ଫୋରହେଡ଼ରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁଖ କରି ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଟାଣିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ମହାବିନାୟକ ନାମରେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ପ୍ରତି ମାସର ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଶିବଙ୍କ ଫୋରହେଡ଼ରୁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ୱେଦ ବିନ୍ଦୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ଅବନ୍ତି ଅଞ୍ଚଳରେ, ପୃଥିବୀର ପୁତ୍ର ଲାଲ ଦେହରେ ଜନ୍ମିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରି, ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାନ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଲିଙ୍ଗ, ଗଣମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଅଙ୍ଗାରେଶ୍ୱରକୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଠାରେ, ଚାରି ପ୍ରକାରର ପୂଜା ପ୍ରୟାସର ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁଡ଼ର ପିଠା, ଲାଲ ଶାଉ, ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଭରିଥିବା ପିଠା, ଉତ୍ତର ମୂଳରେ ତିଆରି କରିଥିବା ଚାରି ଓ ପଞ୍ଚମ ପିଠା, ଏହି ସମସ୍ତ ପୂଜା କୁଜ, ଲୋହିତାଙ୍ଗ ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଦେବତା ଶିବଙ୍କ ଫୋରହେଡ଼ରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ପୃଥିବୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କୋଇଲା ପରି ରଙ୍ଗ, ମଣିର ଚମକରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଥିଲା। ଅବନ୍ତି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏହି ଦେବତା ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମିଲେ। ଏହି ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନରେ ଭୌମ (ମଙ୍ଗଳ) ଦେବତାର ପୂଜା କରିଲେ, ମହାଋଷି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ଚ୭ଦା ଇନ୍ଦ୍ରର ଶାସନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏହା ପରେ, ଚାମୁଣ୍ଡାର ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବିଶେଷ ଚମକୁଥିଲା। ତିନି କଳା ଥିଲେ, ସମୟର ଶେଷ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଠୋଡ଼ ବିଶେଷ ଭୟାନକ ଥିଲା। ଏହି ଦେବୀ ଭୟାନକ, ଗର୍ଜନ ଓ ତ୍ରାସଦାୟକ ଶବ୍ଦରେ, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚିତ୍କାରରେ, ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।