ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଅନେକ ଥର ଅପନା ଏକାଗ୍ର ସ୍ୱଭାବ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶୃଙ୍ଗାରିକ ପଦ ଶାରି ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ର ଢାଲାରେ ବସିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ଆବରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ରଥ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରି, ତାର ଚମକୁଥିବା କିରଣରେ ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାରକୁ ଭେଦି ଦେଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁଦ୍ରା ରହିଥିବା ଲଟୁସ ଫୁଲ ଭଳି ଆଖି, ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସପକ୍ଷୀଙ୍କର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ନୀଳ ଚମତ୍କାର ଲଟୁସ ଫୁଲରେ, ଉଚ୍ଚ ଚଳି ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭିଡ଼ ହେଇ ରହିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର ଅନ୍ଦର ମାଳା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଆଙ୍କ ଉପରେ ଅଶାନ୍ତ ଭାବରେ ରହିଥିଲା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ ରହିଥାଏ, ସେ ଅପବିତ୍ର ରହିଥାଏ; କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କିରଣ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ତାହା ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ। ଅର୍ଜୁନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ—"ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୂତଙ୍କ ନାଶକ, ତୁମେ ଷଣ୍ମୁଖ, ତୁମେ ଧନର ନାଥ, ତୁମେ କାଳ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାହାଡ଼ ଓ ମାଲୟର ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ନିଦ୍ଦୋଷ, ଗୋମାତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, କାମଦେବଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦୂତଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶକ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" "ଏ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରିତ ଘୋଡ଼ାର ନାଥ, ଭାନୁ, ଆପଣ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଗର ଅଲଙ୍କାର, ମନ୍ଦାକିନୀର ପ୍ରିୟ, ଜଗତର ଦୀପ। ଆପଣ ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ, ଜଗତର ନାଥ, ଆକାଶର ନାଥ, ଋଷିମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ବିଶ୍ୱର ଦେହ।" ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କମଳକୁଡ଼ି ପରି ହାତ ଯୋଡ଼ି, ଭକ୍ତି ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସବିତୃଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ—"ଏ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ନାଶର କାରଣ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ, "ମୁଁ ଉଦ୍ୟମ ସହିତ ତୁମକୁ ଏକ ଭଗ୍ୟ ଦେବି—ଯାହା ତୁମ ମନରେ ଅଛି।" ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ଏହି ଭଗ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ, ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଭଗ୍ୟ। ଯେଉଁ ମାନବ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି—ତାଙ୍କର ମନର ଅଭିଲାଷା ଦେବା ଆପଣଙ୍କର ଭଗ୍ୟ।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଭଗ୍ୟ ଦେଇ, ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହିଲେ—"ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ମୋତେ ଅର୍ଜୁନ ରচিত ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବେ..." ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, "ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ କଂଚ ଧରି, ସାବଧାନ ଭାବରେ ତାହା ଫୁଙ୍ଗିଲେ। ଦିନକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦଗ୍ଧ କରୁଥିବା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗ୍ୟଦାତା, ନିଦ୍ଦୋଷ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନୁଜ ବିଷ୍ଣୁ, କିରଣରେ ଶୋଭିତ, ବିଶ୍ୱ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୀବ୍ର ଚମକର, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ଗଭୀର ଜଳର ମଧ୍ୟରୁ, ଦୀପ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ, ଜଗତର ଜାଗ୍ରତକାରୀ, ଜଗତର ଉତ୍ସ, ଜଗତର ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର, ଚମତ୍କାର, ବାୟୁ-ବୋର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ନାଥ, ଘର, ଘର ନିର୍ମାତା, ହଂସ, ହରିତ ଘୋଡ଼ାର ନାଥ, ହବ ଖାଇଥିବା, ସତ୍ତାରେ ସମ୍ମାନିତ, ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ-ବର୍ତ୍ତମାନର ତତ୍ତ୍ୱ, ତିନି ଜଗତର ଅଲଙ୍କାର, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚତୁର୍ଦିଗରେ ମୁହାଁ କରିଥିବା, କାଳ, ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି, କାଳର ଚକ୍ର, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରିୟ, ଗଠନକାରୀ, ବିସ୍ତାରକାରୀ, ବିଶ୍ୱ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅଷ୍ଟଶତ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ; ସମସ୍ତଠି ଶୁଭପଥ ମିଳେ। ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୀପ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ମହା ଲାଭ, ଜ୍ଞାନ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥିତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। କେଶବଙ୍କର ମୁହଁ, ପଦ୍ମରାଗ ମଣି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦେଖିଲେ। କେଶବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟରେ ଏହି ଥାନକୁ ରେଣୁ ତୀର୍ଥ କହାଯାଏ। ଏପରି ଭାବରେ, ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡର ପବିତ୍ରତା ବିଷୟରେ, କେଶବ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ତୃତୀୟତିସ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏଠିରେ ଶିବ ଏକଥାରେ ଶୁଭ ଜଟା ରଚିଥିଲେ, ଯାହା ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।