ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ ରଥ, ହାତୀ, ବାଣ, ତୀର, ଚକ୍ର, ଶୂଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଖଡ୍ଗ ନିୟୋଗରେ ଯେଉଁ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଅତି କଠିନ ଅରଣ୍ୟ, ଦୁର୍ଗ, ଭାଲୁ, ସିଂହ ଓ କଠୋର କଣ୍ଟକାକୀର୍ଣ୍ଣ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଏକ ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଓ ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ମିଳେ। ସମସ୍ତ ପୀଡିତଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ଏଠି ଅଶ୍ରୟ ଓ ଅନୁଗ୍ରହର କେନ୍ଦ୍ର। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଦୟାଳୁ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଯିଏ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ଶତ୍ରୁକ୍ଳିଷ୍ଟ, ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ, ଅଙ୍ଗହୀନ, ଅନ୍ଧ, ମୂଢ, ଅପଙ୍ଗ ପଦ ଧାରଣ କରିଥିବା, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି। ଧର୍ମକୁ ଯେଉଁଠି ସେବନ କରାଯାଏ, ସେ ତ ଅଗ୍ରଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ; ଉଚିତ ସମୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅବଶ୍ୟ ବରଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଚଞ୍ଚଳ ହରିଣୀର ଦୃଷ୍ଟି ପରି, ଶୋଭା ମୟ ଚୁଲି, ମଣିମାଳିକା ଓ କମରବନ୍ଧ ଧାରଣ କରି ଅତି ମନୋହର। ହେ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ମାନବମାନେ ଏକଥର ମାତ୍ର ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁକାଳରେ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଅପାର ଫଳ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ମିଥ୍ୟା ତର୍କରେ ମନ ଆବୃତ, ଭକ୍ତିରେ ନମନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସତ୍କର୍ମର କମ୍ପନ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଛୁଏ ନାହିଁ—ସେମାନେ ଏହି ଦୟାର ଅନୁଭୂତି ନେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅପାର ସାଗର ତରଙ୍ଗ ପରି ଚଞ୍ଚଳ, ମଣିମୟ ଫଣିର ରଶ୍ମିରେ ଦୀପ୍ତ, ନାଗମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚୁମ୍ବନ କରନ୍ତି। ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଯେଉଁଠି ଚାଲନ୍ତି, ଦେବନଦୀର ଗବକ୍ଷର ପଦ୍ମମାନେ ବାୟୁରେ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ମହାସାଗର ମଝିରେ ପଦ୍ପଙ୍କ ଶୃଙ୍ଖଳା ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ। ପୂର୍ବ ପର୍ବତର ଶିଖରେ ଆପଣ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସମୟରେ ଆବୃତ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ରଥ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିବା ବେଳେ ତାହାର ଦୀପ୍ତିମାନ କିରଣ ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଛିନ୍ଦି ଦିଏ। ଆପଣଙ୍କ ଅଳ୍ପ ମୁଦ୍ରିତ ପଦ୍ମନୟନ ଓ ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସପଙ୍କ ମାଳା ଆପଣଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଥାଏ। ନୀଳ, ମନୋହର ପଦ୍ମ ଉପରେ ଉଞ୍ଚ ଚାଲିଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀକା ଝୁମୁଁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଚମତ୍କାର। ଚନ୍ଦ୍ରର ନିର୍ମଳ ହାର ଆପଣଙ୍କ ଶୟନକୁ ଶୋଭା ଦିଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ଆପଣଙ୍କ କିରଣରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ଅଶୁଚି ରହିଥାଏ। ଆପଣେ ବିଷ୍ଣୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦାନବନାଶକ, ଷଣ୍ମୁଖ, ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷ, କାଳ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପର୍ବତ ଓ ମଲୟର ଶରଣ, ଅଗ୍ନି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଆପଣ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଗୋପାଳକ, ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ, କାମଦହନ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନଙ୍କ ଅହଙ୍କାର ନାଶକ। ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରିତାଶ୍ୱ ଓ ଭାନୁ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପୂର୍ବ ଦିଗର ବରାତୀର ମଣିମାଳିକା, ମନ୍ଦାକିନୀର ପ୍ରିୟନାଥ, ଜଗତର ବତି—ଆପଣ ଅପୂର୍ବ ଚୟା ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଆପଣେ ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ, ଶୁଭ, ଲୋକନାଥ, ଖନାଥ, ଋଷିମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି। ମୁଁ ଆଜି ମୋ ମସ୍ତକରେ କମଳକୁଡ଼ିଆ ହସ୍ତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରିଛି। ସବିତାକୁ ନମସ୍କାର, ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନୟନ, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ। ତାପରେ ଆପଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ତୁମକୁ ବର ଦେବି—ମନରେ ଯାହା ଚାହଁଛ, ତାହା ମାଗ।" କାରଣ, ମୋ ଦର୍ଶନ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିପରେ ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ, "ଏହି ବର ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେଉଁ ମାନବ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତିରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କରନ୍ତି, ନମନ କରନ୍ତି—ସେମାନଙ୍କ ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ଅବଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଉ—ଏହି ବର ମୋର।" ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ବର ଦେଇ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, "ଯେଉଁ କୃତିମାନବ ତୁମ ରଚିତ ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବି।" ଏହିପରେ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, "ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍ଖକୁ ମାଥା ଉପରେ ରଖି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧ୍ୱନିତ କଲେ। ଦିନକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କର ନାଥ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦାହକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବରଦାନକାରୀ, ପାପହୀନ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ବିଷ୍ଣୁ, କିରଣମାଳାଧାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବିଶ୍ୱର ଆକାର, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଗଭୀର ଜଳର ମାଲିକ, ତେଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ, ଜଗତକୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରୁଥିବା, ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଵାୟୁର ନାଥ, ଗୃହ ଓ ଗୃହକର୍ତ୍ତା, ହଂସ, ହରିତାଶ୍ୱ, ହବିର ଭୋକ୍ତା, ତ୍ରିକାଳର ସାର, ତିନି ଲୋକର ଭୂଷଣ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଦିଗ୍ଦର୍ଶୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ—ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ସ୍ତୁତି କଲେ।