ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲାବେଳେ, ହରି ଏକ ବଡ଼ ଶଂଖକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଏହି ଶଂଖ ନାଦରେ ଶୁଭତା ବିକିରିତ ହେଲା। ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷଣରେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଅନେକ ଦୂଷଣ ଓ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ହରିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଯାଏ। କବିମାନେ ବଡ଼ ଆଶାରେ ଯଦି ଚାହିଁବେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମହିମା କରିବାକୁ କେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରିବେ? ସୂର୍ଯ୍ୟ ତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ। ତାଙ୍କ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ କୌଶଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁ କିଛି ଚାହିଁଲେ, ସେହି ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି। ତଥାପି, ମୁଁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରି ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଚଳ ରହିଥାଏ; କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବା ନାହିଁ। ଏହି କ୍ଷଣରେ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କର ଶିଖର ଚମକାଇ ନାହିଁ, ଫୁଲମାନେ ଅଂକୁରିତ ହୋଇ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦାଇ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହୁଅନ୍ତି, ଦେବମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦାନବ, ଋଷି, କିନ୍ନର, ମନୁଷ୍ୟ, ନାଗ, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ଅସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଦ୍ରାଗତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚମକିଅ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜାଗିଉଏ। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହ, ଶକ୍ତି, ନିର୍ଦେଶନା, ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ସେବା, କୌଶଳ, ସୃଷ୍ଟି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଏ—ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥ, ହାତୀ, ଭାଳ, ଶୁଳ, ବାଣ, ଚକ୍ର, ଧନୁ, ଭୟଙ୍କର କଟାରୀ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ, ଦୁର୍ଗ, ଭାଲୁ, ସିଂହ, ଅନେକ କଣ୍ଟା ଥିବା ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ଦୀପ୍ତିର ଭଣ୍ଡାର, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତୁମେ ଭଳି ଦୟାଳୁ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? କେଉଁ ଜଣେ କୁଷ୍ଟରେ ପିଡିତ, କେଉଁ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ, କେଉଁ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, କେଉଁ ଲଙ୍ଗ, ଅନ୍ଧ, ମୂଢ, କେଉଁ ପାଦ ଶୁଷ୍କ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବା। ଧର୍ମ ଯେତେବେଳେ ସେବା ହୁଏ, ସେ ଆଗାମୀ ଜଗତରେ ରହିଥାଏ; ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୟା କରନ୍ତି। ଚଞ୍ଚଳ ହରିଣୀର ଦୃଷ୍ଟି ଭଳି ଆଖି, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ମଣି ଦିଆ ଚୁଲି, ମଣିମୟ କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସୁସଜ୍ଜିତ। ହେ ଜଗତର ନାଥ, ଏକଥି ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମେ ଏକଥି ପୂଜା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କିଛି ଭାବରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି—ତୁମେ ଦୟା କରିଥାଅ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଆବୃତ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଧର୍ମ ରମ୍ୟତାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଚଞ୍ଚଳ ନୟନ, ମଣିମୟ ଫଣାର ରେଖାରେ ଚମକୁଥିବା ନାଗମାନେ ଚାଟିବାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ। ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଚାଲିବାବେଳେ ଦେବନଦୀର ଲୋଟସମାନେ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ତୁମେ ପଛରେ ଚଲନ୍ତି। ତୁମର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୁନଃ ପୁନଃ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପାଦର ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଏ। ପୂର୍ବ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ସମୟରେ ତୁମେ ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ରଥ ଆକାଶ ମାନ୍ୟରେ ଚାଲିବାବେଳେ, ତାହା ଦୀପ୍ତିମୟ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଚିରି ଦେଉଛି। ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁଦି ଲୋଟସ ଭଳି ନୟନ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସ ପଖି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କମର ବନ୍ଧିଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ସୁନ୍ଦର। ନୀଳ, ଆକର୍ଷକ ଲୋଟସ ଉପରେ ଉଚ୍ଚ ଚଳିଥିବା ମଧୁମାକୁ ଘେରି ରହିଛି। ଚମକୁଥିବା ଚାନ୍ଦ୍ରମାର ଅନ୍ତଃପାତି, ତୁମଠାରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ବିରାଜିତ, ହେ ପକ୍ଷୀ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୟାମଳ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ସେ ଅପବିତ୍ର ରହିଥାଏ; ତୁମେ ତାହାକୁ ଦୀପ୍ତି ଦେଲେ ପରେ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ଚାନ୍ଦ୍ର, ଦାନବ ନାଶକ, ଷଣ୍ମୁଖ, ଧନର ନାଥ, କାଳ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପର୍ବତ ଓ ମଲୟର ଆଶ୍ରୟ, ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ଅପରାଧ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ଗୋପାଳକ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, କାମ ଦାହକ, ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ନାଶକ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ହରିତ ଘୋଡ଼ାର ନାଥ, ଭାନୁ—ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୂର୍ବ ଦିଗର ବଧୁର ଚମକୁଥିବା କଣ୍ଠ ମଣି, ମନ୍ଦାକିନୀର ପ୍ରିୟ, ଜଗତର ଦୀପ। ତୁମେ ଏକା ଓ ବ୍ରହ୍ମ, ସତ୍ୟ, ଶୁଭ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଆକାଶର ନାଥ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଅଭିନ୍ନ ରୂପ। ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କମଳ ଭଳି ହାତ ଯୋଡି, ମୁଁ ଆଜି ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ସବିତୃ, ଏକମାତ୍ର ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶର କାରଣ—ତୁମେ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା ସହିତ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି—ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି। ମୋ ଦର୍ଶନ କେବେ ବି ଫଳହୀନ ନୁହେଁ। ଅର୍ଜୁନ କହିଲେ: ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନମନ କରନ୍ତି— ତାଙ୍କର ମନରେ ଯାହା ଆଶା ଅଛି, ସେହି ଦେବା ଚାହିଁବା—ଏହି ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ: ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୋତେ ଅର୍ଜୁନ ରଚିତ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବେ...