ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦିଗ୍ଦେଶ ଦେଇ କହାଗଲା, "ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏକ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କର।" ଏହିପରେ, ଏକ ଋଷି କହିଲେ, "ମୁଁ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯିବି, ନଦୀ ତୀରରେ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରିବି।" ତେଣୁ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯିବା ପରେ, ପାର୍ଥ ଏକ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ଏଠାରେ, ପାଣ୍ଡବ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବି। ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କର ଅସହ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବିଷୟରେ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଏକ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ସହିପାରିନଥିବା, ସେ ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ଗୋପାଳକ, ଦୟାଳୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରୂପ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ତୁମେକୁ ଦେଖି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତୁ।" "ଏହି ଭୂମିରେ ମରଣଶୀଳ ଲୋକମାନେ ତୁମେକୁ ଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ହେଉ।" ସୂର୍ୟଦେବ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ଅଭୟ ଦେବା ମୁଦ୍ରା ଦେଇ ଭୟ ଦୂର କରିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲାବେଳେ, ହରି ବଡ଼ ଶଂଖ ଭରିଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଶରୀର ଅନେକ ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାତ୍ର ପାପମୁକ୍ତ ହେଇପାରନ୍ତି। କବିମାନେ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ଆଶା ରଖି ଗୌରବ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସୂର୍ୟଙ୍କୁ କିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର୍ଣ୍ନନ କରିପାରିବେ, ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଗୌରବ କରନ୍ତି? ଶ୍ରୁତି ଓ ତାହାର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୟୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ କିପରି ନିର୍ମାଣ କରିନଥିବେ? ତଥାପି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ସୂର୍ୟଙ୍କର ଚରଣ ଦ୍ୱୟକୁ ବନ୍ଦନା କରିବି, ଯେଉଁ ଚରଣ ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଘଟିନଥାଏ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱ ଅଚଳ ରହିଥାଏ; ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୋଇପାରେନି। ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଛର ଶିର ଚମକେନି, ଫୁଲର ଗୁଛ ମନ୍ଦିର ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ପାକେନି। ସୂର୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଦୟ କଲେ, ଦେବତାମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେମନ, ଋଷି, କିନ୍ନର, ମନୁଷ୍ୟ, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ତୁମେ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ବିଶ୍ୱ ନିଦ୍ରାଗତ ହୋଇଯାଏ; ପୁନଃ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ବିଶ୍ୱ ଜାଗିଉଠେ। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହ, ଶକ୍ତି, ନିର୍ଦେଶନା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ସେବା, ପ୍ରୟୋଗ ଓ ସୃଷ୍ଟି ତୁମେ ପ୍ରତି ଉତ୍ସର୍ଗ କରନ୍ତି—ଯୁଦ୍ଧରେ, ରଥ, ହାତୀ, ବଣ, ଅସ୍ତ୍ର, ତୀର, ଚକ୍ର, ଶଫ୍ଟ ଓ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ସହିତ—ଏବଂ ଦୁର୍ଗମ ଜଙ୍ଗଲ, କୋଟ, ଭାଲୁ, ସିଂହ, ଅନେକ କଣ୍ଟାମୟ ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି— ତୁମେ ଏଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଭଣ୍ଡାର, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ; ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱରେ ତୁମେ ପରି ଦୟାଳୁ କିଏ ନାହିଁ। କିଏ କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡିତ, କିଏ ଶତ୍ରୁରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, କିଏ ରୋଗରେ ଅପରାଜିତ, କିଏ ଲଙ୍ଗ, କିଏ ଅନ୍ଧ, କିଏ ମୂଢ, କିଏ ଚରଣ ଶୁଷ୍କ, କିଏ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ? ଧର୍ମ ଯଦି ସେବା କରାଯାଏ, ସେ ଅପର ଜଗତରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ; ସମୟ ଆସିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଦାନ ଦେବାର ଅଧିକାରୀ ହେଉନ୍ତି। ସୂର୍ୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଶାନ୍ତ ମୃଗୀର ଦୃଷ୍ଟି ପରି, ଚମତ୍କାରି ଚୁଲ, ମଣି ତାଲି ଓ କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ। ଓ ଲୋକର ନାଥ, ଯଦି ଲୋକମାନେ କେବଳ ଏକଥର ପୂଜା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ— କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମିତ ତର୍କରେ ମନ ଭରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ନମନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଧର୍ମ ଭାବରେ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହେଉନାହିଁ— ସୂର୍ୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଅଶାନ୍ତ, ମଣି ଫଣର ରଶ୍ମିରେ ଚମକେ, ନାଗମାନେ ଲିଖିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଓ ଦେବମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯିଅ, ଦେବତା ନଦୀର ପଦ୍ମଗୁଛ, ପବନରେ ଉତ୍ତେଜିତ, ତୁମେ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି। ତୁମେ ପ୍ରକୃତ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୁନଃପୁନଃ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ଥିତ, ପଦ୍ଦ୍ୱାରୀ ଶ୍ରେଣୀରେ ଦେଖାଯାଏ। ତୁମେ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଅସ୍ଥିତ, ସୂର୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ୟାସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ତୁମର ରଥ ଆକାଶ ମାନେ ଚାଲିବାବେଳେ, ତାହା ତାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ତୁମର ଅର୍ଦ୍ଧ ମୁଦ୍ରା ମୁଦ୍ରିତ ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ହଂସପକ୍ଷୀର କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ। ନୀଳ ଚମତ୍କାରି ପଦ୍ମ, ଉଚ୍ଚ ଚଳିବା ମଧୁମକ୍ଷୀରେ ଭରି ଯାଇଛି। ଚମକୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରର ଦୂଷ୍ୟ ହାର, ତୁମର ଗୋଦରେ ଅସ୍ଥିତ, ଓ ପକ୍ଷୀ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହରିତ ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଅପବିତ୍ର, ତୁମର କିରଣରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଦେମନ ନାଶକ, ଷଣ୍ମୁଖ, ଧନର ନାଥ, କାଳ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାହାଡ଼ ଓ ମଲୟର ଆଶ୍ରୟ, ଅଗ୍ନି। ତୁମେ ଦୋଷ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ, ଗୋପାଳକର ସୁରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, କାମ ଦହନ, ଭୟଙ୍କର ଦେମନଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶକ—ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଓ ଆଦିତ୍ୟ, ଭାସ୍କର, ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ୟ, ହରିତ ଘୋଡ଼ାର ନାଥ ଓ ଭାନୁ— ଏପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଏହି ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ଅନୁସ୍ଥାନ କରି, ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିଲେ।