ଏଠାରେ ଏକ ପବିତ୍ର କଥା ଆଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଫଳ ଏବଂ ସୁନା ବିଶେଷ ଭାବେ ଦାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସ୍ନାନ କଲେ ବହୁତ ଫଳ ମିଳେ। ମାଘ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ବାର୍ଷିକ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମୟରେ, "ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ତନ୍ତୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ" ବୋଲି କହିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କେବେ ମୋହ ଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଏହିପରି କରିଲେ ସେ ସର୍ବଦା ସତ୍ୟରେ ରହିଥାଏ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ, ଏ ଯକ୍ଷ, ସମ୍ମୁଖରେ ବିଧିମୁତାନୁସାରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂଜାର ମନ୍ତ୍ର ହେଉଛି: "ପ୍ରମଥରାଜକୁ ନମସ୍କାର"। ଏହିଠି, ଧନର ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀମାନଙ୍କର ପୂଜା ବିଶେଷ ଭାବେ ଯକ୍ଷଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଯିଏ ଧନ ଆଶା କରନ୍ତି ସେ ଧନ ପାଆନ୍ତି, ଯିଏ ପୁତ୍ର ଆଶା କରନ୍ତି ସେ ପୁତ୍ର ପାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ମୂଢତାବଶତଃ ଏହି ସ୍ନାନ କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଫଳରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଏ। ଏପରି ଦୟାକରି ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର। ସେହି ସମୟରୁ ଏହି ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଖ୍ୟାତି ପାଇଲା। ଦେବମଣି ମାଣିକ୍ୟର ଗୁଚ୍ଛରେ ଚାରିପଟେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଏହି ସ୍ଥାନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲା। ଧନର ଯକ୍ଷଙ୍କ ନିବାସର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ସେଠି ତପସ୍ୱୀ ମହାମୁନି ବଶିଷ୍ଠ ନିତ୍ୟ ବାସ କରନ୍ତି, ଯିଏ ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଏଠି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସ୍ନାନ କରିବା ବିଶେଷ ଫଳଦାୟକ। ଏଠି ବାମଦେବଙ୍କର ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ଅଛି। ଏଠି ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଯିଏ ଏକ ଦେବୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ। ଏଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଭାଦ୍ରପଦ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀ ଦିନେ ଦୃଢ଼ ଉପବାସରେ ଏଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ବଶିଷ୍ଠ ସରୋବରରେ, ଯାହା ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସ୍ନାନ ଏବଂ ଦାନ କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନେ ସମୁଦ୍ରସ୍ନାନର ଯେତେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଏଠି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଫଳ ମିଳେ। ଏଠି, ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶାରେ ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଉଥାନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଯୋଗିନୀ ସରୋବର ଅଛି। ଏଠି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୁଏ, ବିଶେଷ କରି ନାରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନେ ଏଠି ସ୍ନାନ ଏବଂ ଦାନ ବିଶେଷ ଫଳଦାୟକ। ଯୋଗିନୀ ସରୋବର ସାମ୍ନାରେ ଉତ୍ତମ ଉର୍ବଶୀ ସରୋବର ଅଛି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଏଠି ରଏଭ୍ୟ ନାମକ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ମୁନି ଥିଲେ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଏକ ଚରୁସ୍ନିଗ୍ଧା ଚଳନା ବିଶିଷ୍ଟା ନାରୀକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଇ ନାରୀ ଏକ ଫୁଲ ଲତାର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାନ୍ୟ ଚିଡ଼ିଆ ମିଠା କଣ୍ଠରେ ଗାଁଉଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ପୁନ୍ନାଗ, କେଶର ଓ ଅଶୋକ ଫୁଲର ତନ୍ତୁରେ ଗଠିତ ପିଞ୍ଜରା ମଧ୍ୟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମଦନଦେବ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମୋହନା ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର ଭାବରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ସେ ଶୁଭ୍ର ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଦେହ ସୁନା ର ଅଭା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁକୋଣର ତରଙ୍ଗ ପରି ଚମକୁଥିବା ଚର୍ମ ଏବଂ ଉପରକୁ ମୁଡ଼ିଯାଇଥିବା ପାତା ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ କରିଥିଲା। ଆଳଙ୍କାରିକ କାନର କାଛରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିବା ଆମ୍ବ ଫୁଲ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେ ସୁକୁମାର କଟି, ପ୍ରସ୍ଥଳିତ ନିତମ୍ଭ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଵର୍ଣ୍ଣର ସ୍ଥନ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥଳ ଓ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରର ମହିମାକୁ ଅମର କରିଛନ୍ତି।