ଏହି କଥାରେ, ମୁଁ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିବି, ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ମেঘମାଳା ଉଦ୍ଭବ ହେବ, ମୁଁ ଏଠାରେ ବର୍ଷା ହେବାକୁ କାରଣ ହେବି। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା। ଏପରି ଭାବରେ, ବ୍ୟାସ ଜୀ, ବସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଦୁଇଟି ପ୍ରତିମା ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ)ଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱାରକାରେ ନାରଦ ଅବତରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେବା ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ କୁନ୍ଦିନୀ କୁସସ୍ଥଳୀକୁ ଆସିବାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ପ୍ରତିମାମାନେ ତୁମକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରୁ ଅବତରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳଦାୟକ ହେଲା; ମୋର ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଜିଲା, ହେ ଅର୍ଜୁନ। ଏପରି କହି, ବ୍ୟାସ ଓ ଅନ୍ୟେ ଦୁଇଜଣ କୁସସ୍ଥଳୀକୁ ଗଲେ। ଏବେ, ବ୍ୟାସ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ ଏକ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କର।" ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ, ନଦୀରେ ପ୍ରତିମା ସ୍ଥାପନ କରିବି। ଏପରି ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ପାର୍ଥ ଏକ ଶୁଭ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ଏଠି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିବି, ଆଉ ପାଣ୍ଡବ ଧ୍ୟାନ କରିବେ। ବ୍ୟାସ ଏହି ଅସହ୍ୟ ତେଜ ବିଷୟରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ତେଜକୁ ସହିପାରିନଥିବା, ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଗୋପାଳକ, ଦୟାଳୁ ରୂପରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉ, ଲୋକମାନେ ଦେଖି ପ୍ରଶାନ୍ତ ହେଉ।" "ମାନବମାନେ ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ପବିତ୍ର ହେଉ," ଏପରି କାମନା କରିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ଅଭୟ ଦେବା ମୁଦ୍ରା ଦେଇଲେ। ତାଙ୍କ ତେଜ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିବା ସମୟରେ, ହରି ବଡ଼ ଶଙ୍ଖକୁ ପୂରଣ କଲେ। ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ଶରୀର ଅନେକ ଅପବିତ୍ରତା ଓ ଦୋଷରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମାତ୍ର ପାପ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାନ୍ତି। କବିମାନେ ଅତି ଆଗ୍ରହ କରି ଯେଉଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ କିଏ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଚାହେ? ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରୟୋଗରେ ନିପୁଣ ଋଷିମାନେ କିଏ ଏପରି କୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟ ଅସୃଷ୍ଟ କରିଥିବେ? ତଥାପି, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କରି, ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚରଣ ଦୁଇଟିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଘଟଣା ଘଟେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଚଳ ରହିଥାଏ; ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉନାହିଁ। ବୃକ୍ଷର ଶିଖର ଚମକେନାହିଁ, ଫୁଲର ଗୁଚ୍ଛ ରମ୍ୟ ଅଟବୀରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଲେ, ଦେବମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦାନବ, ଋଷି, କିନ୍ନର, ମନୁଷ୍ୟ, ନାଗ, ଯକ୍ଷମାନେ ଏକସାଥି ଦେଖନ୍ତି। ତୁମେ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୟନ କରେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ପୁନଃ ଜଗତ ଜାଗିଉଠେ। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସାହ, ଶକ୍ତି, ଦିକ୍ଷା, ଶୌର୍ୟ ଦ୍ଵାରା ଉନ୍ନତ, ତୁମେଠାରେ ଶ୍ରୀମନ୍ତ ନିବେଦିତ, ସେମାନେ ତୁମ ସେବା, ପ୍ରୟୋଗ, ସୃଷ୍ଟିରେ ନିମଗ୍ନ। ଯୁଦ୍ଧରେ, ରଥ, ହାତୀ, ଶୁଳ, ଭିନ୍ନି, ବାଣ, ଚକ୍ର, ଦଣ୍ଡ, ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ସହିତ; ଦୁର୍ଗମ ଅଟବୀ, କିଲା, ଭାଲୁ, ସିଂହ, ଅନେକ କଣ୍ଟାକାର ଚୋରମାନେ ମଧ୍ୟ ରହୁଥିବା ସମୟରେ; ତୁମେ ଏଠି ତେଜର ଭଣ୍ଡାର, ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତୁମେ ଭଳି କିଏ ଦୟାଳୁ? କିଏ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, କିଏ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, କିଏ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, କିଏ ଲଙ୍ଗ, କିଏ ଅନ୍ଧ, କିଏ ମୂଢ, କିଏ ଅଙ୍ଗ ଶୁଷ୍କ, କିଏ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ? ଧର୍ମ ସେବିତ ହେଲେ ପରଲୋକରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ; ସମୟ ଆସିଲେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। କ୍ରିୟାଶୀଳ ମୃଗ ଚକ୍ଷୁ ସଦୃଶ ଆଖି, ସୁନ୍ଦର କେଶ, ମଣି ଦାନା, କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ଦେବତା। ହେ ଜଗତ୍ନାଥ, ଏକଥର ମାନବମାନେ ତୁମେଠାରେ ପୂଜା କଲେ, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମନେ ପକାଇଲେ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପା କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭ୍ରମରେ ଆବୃତ ମନ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରନାହିଁ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଧର୍ମ ଉଦ୍ବେଗରେ ବିଭୋର ହେଉନାହିଁ। ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ସଦୃଶ ଚଞ୍ଚଳ ଆଖି, ମଣି ଫଣା ରେ ତେଜ ଚମକୁଥିବା ନାଗମାନେ ଚାଟିବା ପ୍ରକାର ଦେଖାଯାଏ। ହେ ଦେବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଦେବ ନଦୀର ଲୋଟସ୍ମାନେ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ, ତୁମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।