ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କୁଆଁ ଅଛି, ଯାଁଠାରୁ ଜଳ ପାନ କରିଲେ ଅପୂର୍ବ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଯିଏ ଏହି ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ, ସେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଏଁ ବଞ୍ଚିଥାନ୍ତି, ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରେ। ଏହି ମହାଫଳ ମିଳିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଗଣପତିଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାଇଁ ଅସମର୍ଥ। ଏମିତି ମହାମାନବ କେବେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ପୁରାତନ କାଳରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବିନାୟକଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହାର ଫଳ କ’ଣ ହୁଏ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ତରୁଣ ନଦୀ କୂଳରେ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। କାମୋଦକା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ମନେ ଇଚ୍ଛିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ। ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରୟାଗନାଥଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ। ଏହିପରି ଦର୍ଶନ କେବଳ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂରିଯାଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନର-ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ କହିବି। ଦିବ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଭୂମିକୁ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବିରାଜି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉନ୍ନତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କଂସ ଆଦି ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଅର୍ଜୁନ ହିରଣ୍ୟପୁରର ନିବାତକବଚ ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ନିମନ୍ତେ ବଧ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ସେମାନୋକୁ ବଧ କରି, ବହୁତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ। ଏହାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପାର୍ଥ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ଚୟନ କର।" ପୁରାତନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଡକ୍ଷକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରାଯିବା ସମୟରେ, ଦେବାସୁର ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶତଶଚି ଇନ୍ଦ୍ର ଏକପାଏ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ଏଭଳି ଅକେଳା ଅରଣ୍ୟରେ ରହି, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ପୂଜା ପାଇଁ ପାରିଜାତ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଶତ୍ରୁମାନୋର ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ହେବ। ଶକ୍ର ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଡକ୍ଷଙ୍କ ପ୍ରତିମାକୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଆମକୁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ପରେ ଶକ୍ର ମନସ୍କାମନା ସହ ବର ଚୟନ କଲେ—"ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ ପାଉନ୍ତୁ, ଏହି ବର ମୋତେ ଦିଅ।" ତେବେ, "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଦେଇ, ସେମାନେ ପ୍ରତିମାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ପ୍ରତିମାମାନେ, ପାର୍ଥ, ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ଏକ ବ୍ରହ୍ମାର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଲ ଶତଦଳ କମଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା ହେଲା। ନୀଳ କମଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜା ହେଲା। ଶୁଭ୍ର ରକ୍ତକମଳ ଓ ଅପୂର୍ବ ଲାଲ ଶାଳୁକ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ଯଦି ଏହି ଦୁଇ ନାହିଁ, ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ହୋଇଯିବ। ଏହି ବର ପ୍ରଦାନକୁ ଦେଖି, ଶଙ୍କର କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବରର ଆମକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।" ତେବେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: "ଏହି ପ୍ରତିମାମାନେ କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ଥାପନ କର।" ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ପ୍ରତିମା ଥାପିତ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ତାପରେ, ଆଷାଢ଼ୀ ଓ କୌମୁଦୀ ମାସର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ହୁଏ।