ପୁରାତନ କାଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଋଷି ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସେ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାର ଫଳରୂପେ ଇନ୍ଦ୍ର ହଜାର ଗାଁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ଗୋସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଜଣେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତିଥିରେ ଗଙ୍ଗା କୂଳରେ କୃତ୍ୟ ଫଳ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ସେ ଦେବ ରଥରେ ଚଢି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି ଏବଂ ଅନେକ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିହାର କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ସୁଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଭୋଜ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥାଏ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହରକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଯିଏ ଧ୍ୟାନ ଅଭ୍ୟାସରେ ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ଯେମିତି ସାପ ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ। ଏଠାର ଜଳ କୁଆଁରୁ ପାନ କଲେ ଅପୂର୍ବ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଶିବ ଲୋକରେ ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରିଥାନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯାହା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ଗଣପତି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ମାନବ ନରକକୁ ଯାଉନାହାନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ପୁରାତନ ଦିନରେ ବଡ଼ ବିନାୟକଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ନୈୱେଦ୍ୟ, ଭୋଜନ ଓ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହାର ଫଳ ଶୁଣ। ନୂତନ ନଦୀ କୂଳରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। କାମୋଦକା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମନୋରଞ୍ଜନୀ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେ। ପ୍ରୟାଗରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ପ୍ରୟାଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ରୋଗ ଦୂର ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନର-ଆଦିତ୍ୟ ସ୍ଥାପନା ବିଷୟରେ କହିବି। ଦିବ୍ୟ ନର ଓ ନାରାୟଣ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ବାସ କରି, ପରମ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କଂସ ଆଦି ଦାନବମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେଂକ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ହିରଣ୍ୟପୁରର ଭୟଙ୍କର ନିବାତକବଚ ଦାନବମାନେଂକୁ ଅର୍ଜୁନ ବଧ କରିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ। ସେମାନେଂକୁ ବଧ କରି, ପାର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ବର ଆଛି, ତାହା ଚୟନ କର।" ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ମିଳିଥିଲା। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେଂକ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଆସିଥିଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ିଏ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କହିଲେ, "ତୁମେ ଏକା ଅଟବୀରେ ଥାଇ ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ଜୟ କରିପାରିବେନାହିଁ।" ପୂଜା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେହି ଦୁଇ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ତାଙ୍କ କୃପାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଶତ୍ରୁମାନେଂକ ନାଶ ହେବ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଶକ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରତିମାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ। ଏହି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବତାମାନେଂକୁ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଶକ୍ର ମନସା କୃତାର୍ଥ ହୋଇ, ଆବଶ୍ୟକ ବର ଚୟନ କରିଥିଲେ।