ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ସୀତା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୁଁ କଣ ଅପରାଧ କଲି? କାହିଁକି ଆପଣେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି?” ଏହିପରେ ସୀତା, ରାମଙ୍କୁ ପୁନି ପଚାରିଲେ, “କିଏ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏଭଳି କରିଛନ୍ତି?” ତେବେ ରାମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ।” ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଶୁଭ ନିତମ୍ବିନୀ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୂର୍ବରୁ ଅଶାନ୍ତି ହୋଇଥିବା କଥା ଶୁଣିଛି। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଏକାଅପରକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ମାତ୍ର ଚିନ୍ତିତ। ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣେ ନାହିଁ, ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ।” ଏପରି କହି, ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ଜାନକୀ ଏଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ପବିତ୍ର ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନ କଲେ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଘୃତତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଘିଅ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ଯୋଗେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ମହିଳା ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶଂଖାବର୍ତ୍ତରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନର କଥା କହିବି, ଯାହା ତିନୋଟି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ସୁନେତ୍ର ନାମକ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ବ୍ୟାସ। ଯବକୃତଙ୍କ ଶାପରେ, ସେ ନିଜ ଜନକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ସେ କିମ୍ପୁନକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଧାରାକୁ ଗଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ଧାରା କିପରି ଅପବିତ୍ର ହେଲା? କିମ୍ବା ମୋର ଜପ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେଲା?” ସେଠାରେ ପୁନିଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ—“ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାରେ ଦୁଃଖିତ ନୁହଁ, ସେଠି ସ୍ନାନ କରିଲେ ଏହା ଦୂର ହୋଇଯାଏ।” ସେଠାରେ ରହି, ସେ ମହାପୁରୁଷ ପୁନି ସହରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପଟ୍ଟନେଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାଏ। ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ଠିକ୍ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭକ୍ତ ହଁସରେ ଚଢ଼ି ଶିବଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହାକୁ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ନଦୀତୀରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମୀ, କିମ୍ବା ସଂକ୍ରାନ୍ତିରେ, ରବିବାର ଦିନ ଏଠି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଶିପ୍ରା ତୀରେ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ମାତୃବୃନ୍ଦକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମହତ୍ ଫଳ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିନାଶୀ ରହିଥାଏ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୌତମଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ। ସେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଏହିପରି ସେ ଗୋପତି ବୋଲି ପରିଚିତ। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଚଳିଗଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀରେ ଗଙ୍ଗାତୀରେ ଫଳ ଘୋଷଣା କରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରୁ ଦେବଯାନ ରଥରେ ଯାଇ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି। ଯଦି କେହି ମୃତ୍ୟୁବେଳେ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ, ସେ ରୁଦ୍ରର ସହରକୁ ଯାଏ। ଯିଏ ଧ୍ୟାନ ଶିଳ୍ପରେ ଅମ୍ବାଳିକାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ସାପ ତାଙ୍କ ଚର୍ମ ଛାଡ଼େ।