ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି—ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟ ଉପାୟ ଅନୁସାରେ, ବୈବସ୍ବତ, କାଳ, ଦକ୍ଷ, ଏବଂ ମନୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ, ହରା, ସୂର୍ୟଙ୍କର ପୁତ୍ର, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରର ଆରମ୍ଭରେ ‘ଓଁ’ ଏବଂ ‘ନମସ୍କାର’ ଶବ୍ଦରେ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏକ ମନୋନିବେଶିତ ଚିତ୍ତରେ ଯମଦେବଙ୍କୁ ତିଳ ଭର୍ତ୍ତି ଏକ ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ଏଠାରେ ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୂର୍ୟ, ରୁଦ୍ର, କାଳଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏହି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ବଢିଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ଦୀପର ଶଳା ଏକ ମାନବ ଲମ୍ବ ହେବା ଉଚିତ। ପୃଥିବୀରେ ଏହାକୁ ଏକ ହାତ ଲମ୍ବ ମାପି ରଖିବା ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇ ହାତ ଲମ୍ବ, ଅଠ ପଙ୍କୁଡ଼ି ସଜାଯିବା ଉଚିତ। ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଦୀପ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ଦେବା ଉଚିତ। ଏକ ନୂତନ, ଦୂଷ୍ଯ ହୀନ, ଧଳା କିମ୍ବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଲ୍ କପଡ଼ା, କିମ୍ବା ସ୍ୱଚ୍ଛ ଧଳା, ଚାଉଳ ଗୁଡ଼ି ଉପରେ ରଖି, ଏହା ଖସିବା କିମ୍ବା ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେବା ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ପଙ୍କୁଡ଼ି ଉପରେ ଏହାକୁ ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଲାଗି ଭଲ ଭାବେ ଶଜାଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଗୋମୟରେ ଭୂମିକୁ ଲିପି, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଜଳରେ ଅନୁଲିପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ଶୀତଳ ଜଳ ଆଣି, ଅଠଟି ସୁନ୍ଦର ଜଳପାତ୍ର ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମଧୁ, ଘୀ, ଦହି ଏବଂ ଦୁଧରେ ପୂରଣ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାକୁ ସଜାଯିବା ଉଚିତ। ଭକ୍ତିରେ, ପ୍ରଜାପତି, ପିତୃ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ରମା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପଚାରରେ ଗାଈ, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, କପଡ଼ା, ଫଳ, ମୂଳ, ଯବ, ଧାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିଜ, ପୁରାଣ ଅଭିଜ୍ଞ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଏହି ବସ୍ତୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ ସହ ଆସନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥଳୀ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ। ଏଠାରେ ଯିଏ ନିମ୍ନାନ୍ତରେ ସ୍ନାନ କରି ସୁଚିତ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଜଟାଶ୍ରିଙ୍ଗରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା, କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଗୋପତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଗୋପେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା, ଚିପିଟାତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା, ବିଜୟ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା—ଏହା ସବୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏବେ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥ ବିବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି, ଯାହା କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏଠାରେ ଏକ କାହାଣୀ ଆସିଛି—ଚିତ୍ରକୁଟରୁ ରାମ, ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଗଲେ, ସେ କେବେ ନିଜ ପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ। ଏହି ବନବାସ ଏବଂ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ହେଲା। ରାଘବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ—“ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛ, ରାମ, ରଘୁବଂଶର ଉନ୍ନତିକାରୀ। ଅବନ୍ତି ଦେଶରେ, ଏକ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ନଗର ଅଛି। ଏଠାରେ ଦେବତା ସଦା ଇଚ୍ଛା ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯାଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।