ଏଠାରେ ଏକ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି କିଛି ଦୁଃଖିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ; ସେଉଁଠି ଦୀପ୍ତି କିମ୍ବା ଆଲୋକ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଏକ ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। ସେଉଁଠି ସଙ୍ଗୀ, ସ୍ତ୍ରୀ, ସାଥୀ, ନିର୍ଭର କିମ୍ବା ଦିଗଦର୍ଶକ କେହି ନଥିଲେ। ଏଠି ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅଠାଇ ନରକର ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅସ୍ଥିତି ରହିଛି। ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଲୋକମାନେ କିପରି ଖୁସି ମିଳିପାରିବେ, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କରାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ, ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତି ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଏଉଁ ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ଶୁଣ।" ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ମହାପାପ ମଧ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। କାର୍ତିକ ମାସର ଅମାବାସ୍ୟାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ପିତୃମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଏବଂ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, କଳା ତିଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ବାମପାଶ୍ୱ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯମ, ବୈବସ୍ବତ, କାଳ, ଦକ୍ଷ, ମନୁ, ହର, ସୂର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର, କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ଭାଇ ଆଦିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଓଁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ତିଳ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ଯମଦେବକୁ ଏକ ପାତ୍ରରେ ତିଳ ଦେଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଏ। ଏହି ଉପାୟରେ ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ସେ ଏଠି ଏକ ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୂର୍ୟ, ରୁଦ୍ର, କାଳର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। କାର୍ତିକ ମାସର ସମସ୍ତ ଦିନରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ହୁଏ। ସଂଧ୍ୟାବେଳେ, ସୂର୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଅସ୍ତମିତ ହେବା ସମୟରେ, ଦୀପର ବାତି ଏକ ପୁରୁଷର ଲମ୍ବ ହେବା ଉଚିତ। ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ଏକ ହାତର ଲମ୍ବ ମାପି, ମୁଣ୍ଡରେ ଦୁଇ ହାତର ଲମ୍ବ ଦେଇ, ଅଠ ଚପା ଫୁଲରେ ସଜାଯିବା ଉଚିତ। ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବଡ଼ ଦୀପ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ଉଚିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ, ମାନ୍ଦ ଧବଳ କିମ୍ବା ତେଜସ୍ୱୀ ଲାଲ ରଙ୍ଗର କପଡ଼ା, କିମ୍ବା ଶୁଦ୍ଧ ଧବଳ କପଡ଼ା ନିଅ। ଏହାକୁ ଚାଉଳ ଗୁଡ଼ିରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ଏହା ପ୍ରବାହିତ କିମ୍ବା କମ୍ପିତ ହେବା ନଥିବା ଚାହିଁ। ଏହାକୁ ଚପା ଫୁଲରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅନ୍ୟଥା ସଜାଯିବା ଉଚିତ, ଶୋଭା ଓ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗି। ପୃଥିବୀକୁ ଗୋମୟ ଦ୍ୱାରା ଲେପି, ତାପରେ ଖୁସିର ଜଳ ଦେଇ ଅନ୍ୟଥା ଲେପିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଶୀତଳ ଜଳ ଆଣି, ଅଠଟି ସୁନ୍ଦର ଘଟ ଭରିବା ଉଚିତ। ଏଘଟି ମଧ୍ୟ ମଧୁ, ଘିଅ, ଦହି ଓ ଦୁଧ ଦେଇ, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ କୋଣରୁ ଦକ୍ଷିଣ ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯଥାକ୍ରମେ ଭରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ପ୍ରଜାପତି, ପିତୃ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହା ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଗାଁଠିଆ ଗାଏ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ରୂପା, କପଡ଼ା, ଫଳ, ମୂଳ, ଯବ, ଧାନ ଆଦି ଦେଇ, ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ, ଦ୍ୱିଜ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କର୍ମର ଫଳରେ, ଦେବମାନେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେଇ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ସଂଗତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ସ୍ଥଳ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତିନି ଲୋକରେ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠି ଯିଏ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଜ ଗୋତ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏଠି ଜଟାଶୃଙ୍ଗରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆରମ୍ଭରେ ମହାତପ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ଦିଗରେ ଯିବା ଉଚିତ। ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ରେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ, କୁଣ୍ଡେଶ୍ୱର ଦର୍ଶନ କରି ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିବାକୁ, ଗୋପତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଗୋପେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ, ଚିପିଟାତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉପାୟରେ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନ୍ଧାରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ, ଏବଂ ଶ୍ରୀ, ଶୋଭା, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ।