ଏହିପରି କଥା କହି, ସେ ମହିଳା ମହାବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ଓ କଥାମାନେକୁ ମନେ ପକାଇଲେ। ହିମାଲୟର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର, ମୋ ପାଇଁ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି କଥା କହି, ସେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସ୍ତିର ଓ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଲା। ଲୋକେ ନିଜ ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଗଲା, ଏକ ଜଙ୍ଗଲର ଭଳି ହେଇଯିବା ସହିତ। କାରଣ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ—ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି। ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାରୁ, ଭୟଙ୍କର ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଆସିଗଲା। ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଏହି ବିଚାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—କିପରି ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ? ତାଙ୍କ ବିନା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନିର ଆଲୋକ ନାହିଁ। “ହେ ଦେବ! ହେ ଋଷି! ହେ ସିଦ୍ଧ! ହେ ଦ୍ରଷ୍ଟା! ହେ ନିଶାଚର! ତୁମେ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲ? କାହାକୁ ତୁମେ ମିଳିଲ? ହେ ପ୍ରଭୁ! ତୁମ ସହିତ କିଛି ସାମଗ୍ରୀ ଅଛି କି? କିମ୍ବା କୌଣସି ଦିଗରେ କିଛି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି କି? ତୁମେ କେଉଁଠି ବସିଛ? କିପରି ଜଳ ପାଉଛ? କିପରି ମନର ଶାନ୍ତି ମିଳୁଛି?”—ଏହିପରି ଦୟାଭାବରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ କହିଥିଲେ। ପୃଥିବୀର ଗୂଢ଼ ଗହ୍ୱରରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗ୍ରହ ନାହିଁ, ସେମାନେ କେଉଁ ଆଲୋକରେ ସମାନ କିମ୍ବା ବିଷମ ସ୍ଥାନ ଦେଖନ୍ତି? କିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ସମାନ ଭାବରେ ଚଳାଇ, ମନର ଶତଶଃ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ? ସମତଳ ଶଯ୍ୟାରେ, ଜଳରେ, ନୌକାରେ, ରୋଗରେ, ଏକ ଭଲ ସେବକ, ପରଦେଶରେ ମିତ୍ର, ତାପରେ ଛାୟା, ଶୀତରେ ଧୂମ ନଥିବା ଅଗ୍ନି, ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମନର ଶତଶଃ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଏପରି କଥା କହି, ହେ ବ୍ୟାସଦେବ, ସେମାନେ ମଧୁର କଥା ଶୁଣିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କିମ୍ବା କିଏ କହୁଛନ୍ତି—କେଶବ, ପ୍ରଭୁ ନିଜେ। ଏକ ଦାନ, ସବୁବେଳେ ଉପଯୁକ୍ତ, ଚିନ୍ତାମଣି ମଣିର ସମାନ ମନ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ଦାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଭଲଭାବେ ଶୁଣ। ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦୀପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଯାହା ଏହି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲା, ଏହି ଦୀପ ନିର୍ମଳ, ଅଚଳ, ରମ୍ୟ, ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଏହି ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ସମସ୍ତ ସର୍ପମାନେ, ଶେଷ ଅଗ୍ରଣୀ, ଏହି ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ବି ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ପର୍ବତ, ସମୁଦ୍ର, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ପଞ୍ଚମୂଳ ଦୁଧ ସହିତ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଚାଉଳର ଖାଦ୍ୟ ଓ ସତରି ପ୍ରକାରର ପାନ ସେମାନେ ସେବନ କଲେ। ମନୋହର ଶଯ୍ୟା ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଅରଣ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ, ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣର ଶୀତଲତାର ଭୟରୁ ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, କାରଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଇଥାଏ, ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣ ଶୀତଳତା ଦେଇଥାଏ। ସେମାନେ ସୁନାର ଦୀପ ବନ୍ଦାଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଦାନ କଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗର ତୁଳନାରେ ଅଠଗୁଣ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱଟି ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ କୃପାବଶତଃ ଉଦ୍ଘାଟନ କରିଦେଲି।