କିଛି ପାପୀ, କାର୍ମ, ଚିନ୍ତା ବା ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ମହା ନଦୀ ପ୍ରତି ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ରର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପାପୀମାନେ ଭୟାନକ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ର ନାମକ ନରକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତ୍ୟଜା ନାରୀ ସହିତ ଅନୁଚିତ ସମ୍ପର୍କ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଭୟେ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସେଉଁଠି ଯେଉଁମାନେ ବନ୍ଧୁକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ କୁକୁରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଭାଗୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ, ଏମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ପାଇଁ ଆସି, ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ପାପ କରି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି— ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ସ୍ମରଣ। ଯିଏ ଏପରି ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ସେ କେବେ ନରକକୁ ଯାଏନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବଦେବଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ସମସ୍ତ କହ, ପ୍ରିୟେ, ଏବଂ ଦୀପର ମଙ୍ଗଳମୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ। ସେ ଏକ ଵର ମାଗିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହିପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଦୟା କର, ହେ ଦିବ୍ୟନେତ୍ର। ଯାହା ଭବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯେପରି ଏକ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଧଳା ପଦ୍ମରେ ବସି ସେଥିର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ସେପରି ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କଥା କହାଯିବାରେ ଶୁଣନ୍ତ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, ‘ତୁମେ ଭବ’, ତେଣୁ ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ ଓ ହସି, ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ସେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ: “ମୁଁ ପୁନି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଧାରଣ କରିବାବେଳେ...” ଏହି କଥା କହି, ସେ ନିଜେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପୂର୍ବ ଆଚରଣ ଓ କଥାକୁ ମନେପକାଇ, ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଦ୍ୱାରା, ହେ ହିମାଲୟ କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର।” ଏହି କଥା କହି, ସେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ସାରା ବିଶ୍ୱ ଅସ୍ମିତି ଓ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିବାସ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନ୍ଧକାରରେ ଉଲଟିଗଲା, ଜଣେ ଜଣେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। କାରଣ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ତିନି ଚକ୍ଷୁ— ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ତରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା— ତାଙ୍କର କାମନା ପୂରଣ କିପରି ହେବ? ତାଙ୍କ ବିନା ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନିର କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଦୟାଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ: “ହେ ଦେବ! ହେ ଋଷି! ହେ ସିଦ୍ଧ! ହେ ଦ୍ରଷ୍ଟା! ହେ ନିଶାଚର! କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, ପ୍ରିୟ? କାହାକୁ ପାଇଲେ, ପ୍ରଭୁ? କିଛି ଜୀବିକା ରଖିଛ କି, କିମ୍ବା କିଛି ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଅଛି କି? କେଉଁଠି ବସୁଛ? କିପରି ଜଳ, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ପାଉଛ?” ଏଭଳି ଏକାପରେ ଏକା ଦୟାଭାବରେ କଥା ହେଉଥିଲା। ଏଠି ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବ, ପୃଥିବୀର ଗହ୍ବର ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମହାଗ୍ରହ ଥିଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସେମାନେ କିଏ ଆଲୋକରେ ସମତଳ ଓ ଅସମତଳ ସ୍ଥଳ ଦେଖନ୍ତି? କିଏ ସମାନ ଭାବେ ଚଳି, ମନର ଶତଶଃ ଇଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ?— ଏହିପରି ଚିନ୍ତା ଏମାନଙ୍କ ମନରେ ଉପଜିଲା।