ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ କହାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନ କରାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତପ୍ତ ଲୋହା ଉପରେ ପକାଯିବେ। ଏମିତି ଅପରାଧୀ କୁମ୍ଭୀପାକ ନାମକ ନରକକୁ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ଓ ପାଦ ଉପରେ ରଖି ଯାଆନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମାଲିକଙ୍କୁ ଧୋକା ଦିଏ, ସେ ଭୟାନକ ଅଗ୍ନିରେ ତଳା ହୋଇଥିବା ପାତ୍ରରେ ଛାଡ଼ାଯାଏ। ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ଜନୀଙ୍କୁ ଯିଏ ଚାଲିଯାଏ, ସେ କ୍ରକଚନ ନରକକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯିଏ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପିତୃଦେବ, ରତ୍ନ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, କିମ୍ବା ଦୂଷିତ କରେ, ଏବଂ ଯିଏ ପିତୃ, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା କରେନାହିଁ—ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ ରଖି ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅପରାଧୀ, ଅକୃତଞ୍ଜ, ନିନ୍ଦକ, କ୍ରୂର, ମିଥ୍ୟା ମାପ କରୁଥିବା ଓ ଧୋକାଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ଲାକ, ମାଂସ, ତରକାରି, ତିଳ, ମଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ମଧ ଚୋର ଓ ଗ୍ରାମ ଧ୍ଵଂସକାରୀ, ସେମାନେ ଭୟାନକ ବୈତରଣୀ ନଦୀକୁ ଯାନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଏହି ମହାନଦୀକୁ ଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଅନୁମତି ବିନା ପାହାଡ଼ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ସେ କଟାପତ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣସୂତ୍ର ନାମକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଯିଏ ଚଣ୍ଡାଳ ଜନୀ ସହ ମିଶ୍ରଣ କରେ, ଦୁଇଁଜଣେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ପଡ଼ନ୍ତି। ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିବା ଏବଂ ଅଶୁଚି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଠି ପକାଯିବେ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷା ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୁକୁରଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ହୋଇଯିବେ। ଏଠି ଏମିତି ପାପୀମାନେ ଯାଞ୍ଚ କରି, ଶାସ୍ତି ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ପାପ କରି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ରାହିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ସ୍ମରଣ। ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ସ୍ମରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୋଇଯାଏ, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତିନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବାଦିଦେବଙ୍କ ନିକଟରେ ଦୀପ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଜନକ ଜନନୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏହି ସମସ୍ତ ଦୟାକରି ମୋତେ କୁହ, ଏବଂ ଦୀପର ଶୁଭ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା ମଧ୍ୟ କୁହ।" ସେ ଏକ ବର ପାଇଁ ଗଲେ, ଓ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରାଯିଲା। ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଦୟାକର, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର।" ଯେପରି ଧଳା ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ମଉ ତାହାର ଶୋଭା ବଢ଼ାଏ, ଏମିତି ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନିର୍ମାଣ କରୁଛ, ତଥାପି କେବେ କେହି କହିଲେ ଶୁଣନ୍ତ ନାହିଁ। ସେ ଯେତେବେଳେ କହିଲେ "ତୁମେ ଭବ", ସେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇ, ହସି, ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥା ସ୍ମରଣ କରି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଏହିପରି କହିଲେ: "ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ..." ଏହି କଥା କହି, ସେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଆଚରଣ ଓ ଶବ୍ଦକୁ ସ୍ମରଣ କରିଲେ। "ମୋ ଦ୍ୱାରା, ହେ ହିମାଲୟନନ୍ଦିନୀ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦେଖାଯାଏ," ଏହିପରି କହି, ସେ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିବାସ ତ୍ୟାଗ କରି, ଗଭୀର ନିରାଶାରେ ପଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଗଲା, ଏବଂ ମୃଗମାୟ ହୋଇଯିଲା। କାରଣ, ରୁଦ୍ରଙ୍କର ତିନି ଚକ୍ଷୁ—ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଓ ଅଗ୍ନି—ଏହି ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ଭାବ ଉପଜିଲା।