ଏକ ଦିନ, ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ତ୍ରାସଦାୟକ ନରକ ଦେଖାଯାଇଲା, ଯେଉଁଠାରେ Adhomukha, Āsthibhaṅga ଓ Yaṃtrapīḍana ଭଳି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ନରକ ଅଛି। ଏହି ନରକଗୁଡିକ ଏତେ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଯେ, ପାପମୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ନେବା ଲୋକମାନେ ଏଠି ପଡନ୍ତି। ଏଠି, ଏମାନେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରି ନିଜର ପାପକୁ ଶୋଷଣ କରନ୍ତି। ଯମର ଦୂତମାନେ ଏମାନେ ଦେହକୁ ଉଚ୍ଚ ବୃକ୍ଷର ଶିରା ଉପରେ ଟଙ୍ଗାଇ ଦେନ୍ତି। ତାପରେ ତାପ୍ତ ଲୋହାର କଠି, ଅଗ୍ନିପରି ତପ୍ତ କାଣ୍ଟାର ରଡ୍ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏକ ମୂହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ରୁକି ନଥାଏ। ଯିଏ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦେଇଥାଏ, ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ କଥା କହିଥାଏ, ମଦ୍ୟପାନ କରିଥାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ଚୋରି କରିଥାଏ, ସୋନା ଉପରେ ଚୁଗଳି କରିଥାଏ, ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ, ଗୁରୁ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ଗୋ ହତ୍ୟା କରିଥାଏ, ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଖାଇ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ—ଏମାନେ ତପ୍ତ ଲୋହାର ଉପରେ ରଣ୍ଡା ହୁଅନ୍ତି। ଏମାନେ କୁଂଭୀପାକ ନରକକୁ ଶିର ନିମ୍ନ ଓ ପାଦ ଉପରେ ଯାନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ମାଳିକଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରିଥାଏ, ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ପକାଯାଏ। ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନାନୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରୁଥିବା ଲୋକ Krakacana ନରକକୁ ପଡନ୍ତି। ଯିଏ ଦେବତା, ଦ୍ୱିଜ, ପିତୃ, ରତ୍ନ ଉପରେ ଦ୍ୱେଷ କରିଥାଏ, କିମ୍ବା ପିତା, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା ଦେଇନାହିଁ—ଏମାନେ ଶିର ନିମ୍ନ କରି ନରକକୁ ପଡନ୍ତି। ଅକୃତଜ୍ଞ, ନିନ୍ଦକ, କ୍ରୂର, ମିଥ୍ୟା ମାପକ, ଧୋକାଦେବା ଲୋକ, ଲାକ୍, ମାଂସ, ଶାର୍, ତିଳ, ମଦ୍ୟ ଭୋଗ କରିଥାଏ, ମଧୁ ଚୋରି କରିଥାଏ, ଗ୍ରାମ ନଷ୍ଟ କରିଥାଏ—ଏମାନେ Vaitaraṇī ନଦୀକୁ ଯାନ୍ତି। କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା, କଥା ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଅନଧିକୃତଭାବେ ପାହାଡ଼ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରୁଥିବା ଲୋକ କ୍ରୁର କ୍ରିଷ୍ଣସୂତ୍ର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅନ୍ଧ୍ୟା ନାରୀ ସହ ସମ୍ପର୍କ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଜଣ ନରକକୁ ପଡନ୍ତି। ଏମାନେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭୋଜନରେ ପକାଯାନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଯିଏ ମିତ୍ରକୁ ଦ୍ୱେଷ କରିଥାଏ। ଯିଏ ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା, ସେ କୁକୁର ଭୋଜନରେ ପକାଯାଏ। ଏଠି, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ଏମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପକାଯାନ୍ତି। ଏମାନେ ଅନେକ ପାପ କରି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କୁ ବିରତ ହୋଇଥିବା—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିବ ସ୍ମରଣ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ। ଯିଏ ଶିବ ସ୍ମରଣରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ କରିଥାଏ, ସେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ପୂର୍ବରୁ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ମହାର୍ଷି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ପ୍ରିୟ, ଦୀପର ମଙ୍ଗଳମୟ ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ କୁହ।" ସେ ବର ମାଗିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଉତ୍ସୁକତାରେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଦୟା କର, ଦିବ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସ୍ୱାମୀ। ଭବ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ଯାହା, ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ। ଯେପରି ଏକ ମାଧୁକର ଧଳା ପଦ୍ମରେ ବସି ତାହାର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଢାଏ, ତୁମେ ଅନେକ ରୂପ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିବା, ତଥାପି କହିଥିବା କଥା ଶୁଣୁନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଭବ", ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଲେ ଓ ହସିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦେବତାଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ—"ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପୁନି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ନେବି...