ଏହି କଥାରେ କୁହାଯାଉଛି, ଯେ କେହି ଯଦି ଏହି ପୂଜା କରେ, ସେ ଅପାର ଲାଭ ପାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ କରଭେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ଶ୍ରୀଦାତା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ, ପରେ ଦେବତାମାନେ ବିଘ୍ନନାଥଙ୍କୁ ମିଠା ଲଡୁ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ବାଧା ଆସେନାହିଁ। ଚତୁର୍ଥୀ ଉପବାସ ରେଖି, ବିଶେଷ କରି ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ମିଶା ଜଳରେ ମନ୍ତ୍ର ପଠନ ପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ସହିତ ଦେବତା ସୁଗନ୍ଧି ଧୂପ ଓ ମିଠା ଲଡୁ ଭଲପାଇଥିବା ବିଘ୍ନନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପୂଜା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କେବେ ରୋଗ, ଭୟ କିମ୍ବା ବାଧା ଆସେନାହିଁ। ସେ ପୁନି ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଏକ ରାଜା ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ ଜୟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ବଡ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ଶିବ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ବିଶେଷ ଫଳ ପାଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍କଣ୍ଡେଶ୍ୱର ବିଷୟରେ କହିବି। ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ବଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେହି ସହରରେ ଥିବା ଏକ ମହାପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହୁଛି, ବ୍ୟାସ। ସେ ଭକ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି ଓ ପିତା ପରି ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ; ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅବିର୍ଭାବ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ବିଷୟରେ କହିବି। ଯେଉଁ କୁଣ୍ଡ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ସେଉଁଟିକୁ ଯଜ୍ଞସର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଯେଉଁମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ସୁଖ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରତ୍ନମୟ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ରୂପସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୂପବାନ ହୁଅନ୍ତି। ପ୍ରେମସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ଇଚ୍ଛିତ ସୁଖ ପାଏ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ। ଆଷାଢ଼ ଶୁକ୍ଳାଷ୍ଟମୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଜାଗରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶେଷ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ହସ୍ତିସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅଜଗନ୍ଧସରେ ସ୍ନାନ କରି ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଚକ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଇଚ୍ଛିତ ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ଓ ସୋମଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ବ୍ୟାସ, ଏହା କିପରି ହେଲା? ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଏହି ସୋମେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ କିପରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଛି। ଦେବତା ସୋମ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପୋଷକ ଓ ପବିତ୍ର ଦେବ। ଅବନ୍ତୀରେ ଏକ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରତ ଋଷି ଅତ୍ରି ଥିଲେ। ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସ୍ତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତି ନିସ୍ସରିତ ହେଲା, ଯାହା ଦଶ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କଲା। ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଦୀପ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେଇ ଆଲୋକ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଜଳ ସୋମର ଉତ୍ସରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ବ୍ୟାସ, ଏହି ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ଏହିପରି ଶିପ୍ରା ନଦୀ ସୋମଙ୍କ ପରି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦାତ୍ରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସେ ତିନି ଲୋକରେ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ପାଇଥିବା ଦାତ୍ରୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।