ଓଡ଼ିଆ କଥାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ଜଡିତ, ଉତ୍ସାହଭରା ଏବଂ ଭକ୍ତିମୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ଭାବରେ ଏପରି ରଖିଯାଉଛି— ପ୍ରଭୁ ଏକାଦିକ୍ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରୁ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଚରାଚରର ନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହି ଅବନ୍ତି ନାମକ ସ୍ଥାନରେ, ଅଙ୍କପାଦ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଲୋକମାନେ ଯମକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ମହାକାଳ ନଗରରେ ଉପସ୍ଥିତ ଆଦିଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଅଛନ୍ତି। କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚମୂର୍ତ୍ତି ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବିଶେଷ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିବା ପରେ ରାମଙ୍କୁ କେହି କ୍ଷତି କରିପାରିନାହିଁ। ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହରିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଆଦିପୁରୁଷ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଥିବା, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଉଁ ଲୋକ ଯଦି ତଳ ଦିଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହାକାଳଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାନ୍ତି। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାଳକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଆସିଗଲେ। ଏଉଁ ଲୋକ ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ, ରୋଗ, କିମ୍ବା ଅପମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗିବେନାହିଁ। ସେମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରସାଦ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି। ପୁନଃ ଏହି ଜଗତକୁ ଆସି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଏଉଁ ଦେବତା, ଚନ୍ଦ୍ରାଦିତ୍ୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦେବତାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଦେବ ଓ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଏହି ଦେବଙ୍କୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ଦୁଷ୍ଟ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। କିପରି ଏହି ଦେବତା କରଭେଶ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ? ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶିବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଖେଳ କରିବା ସମୟରେ, ଶଙ୍କର ଏକ ଯୁବ ହାତୀର ଆକାର ନେଲେ। ଦେବମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ଶିବଙ୍କୁ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶ୍ନ ହେବା ପରେ, ପ୍ରସ୍ନ କଲେ— "ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱର କେଉଁଠି?" ତାଙ୍କ ସହ ଦେବମାନେ ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ, ଆମେ ତୁମକୁ ମିଠା ଲଡୁ ଦେବା।" ଏହି ଯୁବ ହାତୀ ମହାଦେବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଇଛି। ଆମେ ନିଜେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଛୁ, କାରଣ ସେ କଥା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଭାବରେ, "କିପରି ଚିହ୍ନାଗଲେ?" ଭାବି ଶଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା କରଭେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଏହି ଦିନରୁ ଶଙ୍କର କରଭେଶ୍ୱର ଭାବେ ଅନେକ ଖ୍ୟାତି ପାଇଲେ। ସେ ହାତୀକୁ ନିଜ ନାମରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଏବଂ ସେହି ହାତୀ ବିଶେଷ ମାନ୍ୟତା ଲାଭ କଲା। ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ପ୍ରସାଦ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହାର ଫଳ ଶୁଣନ୍ତୁ— ସେମାନେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ କରଭେଶ୍ୱର ଏହି ଜଗତରେ ସମୃଦ୍ଧି ଦାତା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ— ପରେ, ବିଘ୍ନନାଥକୁ ଦେବମାନେ ମିଠା ଲଡୁ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ କୌଣସି ବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଏନାହାନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନରେ ଉପବାସ କରି, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ମିଶିତ ଜଳ ଦେଇ ମନ୍ତ୍ର ପଠନ ପୂର୍ବକ, ଦିବ୍ୟ ଧୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପ୍ରସାଦ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭକ୍ତଙ୍କୁ କେବେ କୌଣସି ରୋଗ, ଭୟ କିମ୍ବା ବିଘ୍ନ ଆସେନାହିଁ। ପୁନଃ ଏହି ଜଗତକୁ ଆସି, ସେମାନେ ଭୂମିର ଶାସକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିବ ଓ ଗଣନାୟକଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲୀଳା ଦେଖି, ଏହି ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ଆଶୀର୍ବାଦମୟ ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ପୂଜା କରିଲେ, ଜନ୍ମ ଜନ୍ମରେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଦୁଃଖ ଓ ବିଘ୍ନରେ କେବେ ପଡିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାନ୍ତି।