ଏହି ଗଳ୍ପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା। ଏହି ପାତ୍ରମାନେ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ବି, କେହି ଯମର ଲୋକକୁ ଦେଖି ପାରିନଥିଲେ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ମଧ୍ୟ ଯମର ଲୋକକୁ ଦେଖି ପାରିନଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜନ ଯଦୁ କୁଳରେ ଅବତରିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଅପାର ତେଜ ଥିଲା। କଂସ ଓ ଚାଣୂରକୁ ବଧ କରି, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବରେ ବସାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: “ତୁମର ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁହେବା ପରେ, ଆମେ କଣ କରିପାରିବି?” କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହେବ।” ଏପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯିବା ପରାମର୍ଶ ଦିଆଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବେ। ଏହି ଦ୍ୱିଜନ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଆଚରଣରେ ଦକ୍ଷ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଜିଭାର ଟିପରେ ବେଦ ଥିଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଚଷ୍ଟା କରି, ଚଉଷଠି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସଫଳ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ କାଳବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ବେଳେ ରାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମହାକାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ସଦା ଶୁଭକାମନା ଓ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ। କଂସ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱିଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ, ନିର୍ମଳ ଏକ, ତୁମେ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି,” ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବାକ୍ୟ କିଏ ବି ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ? ଏହି ସମୟରେ ଦୁଇ ଜଣେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ସମୟରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ସେ ଦୁଇ ନୟକ ଯଦୁ ଓ ବୃଷ୍ଣି କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ରାମ ସହିତ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୁଁ ମୋ ଗୁରୁ ପାଇଁ କଣ ଦେଇପାରିବି?” ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ସମୁଦ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁହେବା ପୁଅକୁ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେଉ।” ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରର ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ ତୁମେ ସେକୁ ଆଣିବାକୁ ପଡିବ। ଏହିପରେ, ବଡ଼ ଦାନବ ପଞ୍ଚଜନ, ଏକ ସମୁଦ୍ର ଜନ୍ତୁ ରୂପେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲା। କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖାଗଲେ, ସମୁଦ୍ର ଜନ୍ତୁ ରୂପରେ ପଞ୍ଚଜନକୁ ବଧ କରିଦେଲେ। ସେ ଜଳପତିଙ୍କ ଗୃହରୁ ସମୁଦ୍ର ଜନ୍ତୁ ରୂପରେ ପୁଅକୁ ସହଜରେ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ ଯେ ପୁଅ ଯମର ଲୋକକୁ ଗଲା, ତେଣୁ ସେ ଭାରୁଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଦାନବ ଓ ଦେମନମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ବଧ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦେଇଥିଲେ, ଶତ୍ରୁବଧକ ଦ୍ୱାରା ଉପହାର ହୋଇଥିଲା। ଏହି ରଥ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଯମର ଲୋକରେ ସଂଘାମ କରି ପୁଅକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅଚଳ ରଥ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ ହରି ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ରଥକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ରଥ ନିଜର ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ମହିମାମୟ ଥିଲା, ଗରୁଡ଼ ଝଣ୍ଡା ଥିଲା। ଏହି ରଥ ଦେବତା, ଦାନବ, ଅସୁର, ରାକ୍ଷସମାନେ ବି ଅଜୟ ଥିଲା। ଏହାର ଚାରିଟି ଚକ୍ର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ରଥ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଗରୁଡ଼ ଝଣ୍ଡା ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା। ହରି ଏହି ରଥକୁ ଦକ୍ଷିଣାବୃତ୍ତି କରି ଦେବତାମାନେକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ତୁରନ୍ତ ଯମର ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଶାର୍ଂଗଧନୁଧରୀ ତାଙ୍କ ଶଂଖ ତାଲିଲେ। ଏଠାରେ ନରକର ମାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପାପ କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭୁଆଁ ହୋଇଗଲା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଗଲା। ଅସିପତ୍ରବନ ନାମକ ତଳୱାର ଗଛର ଜଙ୍ଗଲ ଏହି ଦିନ ପତ୍ରହୀନ ହୋଇଗଲା। ଭୟଙ୍କର ଭୂମି ଭୈରବ, ଅଭୈରବ, କୁମ୍ଭୀପାକ, ଅବାଚିକା ନାମରେ ଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ନି:ଶକ୍ତ ହୋଇଗଲା।