ସମୟ ଗତିରେ, ଏହି ଜୀବନରେ କେବଳ ପୁଆ, ବା ପିତାଙ୍କର ଧନ, ବା ଜ୍ଞାନ ରହିବା ନାହିଁ। ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ମାଗିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲି, ଦୟାଳୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ମାରିବା ସମୟରେ ଦୟା ଦେଖାଇଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନ୍ମ ନାରୀମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ହେବେ। ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶଙ୍କର ଭାବି ବିଦାୟ ହେଲେ, ତାପରେ ରୁଦ୍ର ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢିଲେ। ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନି; ଆତ୍ମ-ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇବା ନାହିଁ। ଶାନ୍ତ, ନିୟତ, ମୋତେ ଭକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରିୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ମିତ୍ରତାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ କେବେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିବା ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ସେମାନେ ଭିରାଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବାକ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶାନ୍ତି ଲାଗିଲେ। କିଛି ଋଷି କହିଲେ, "ଆମେ ବେଦ ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ପିତାମହ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଧନର କଣ ଦରକାର?" ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଋଷି ଏକାପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିଛି ଉଦାସୀନ ରହିଲେ, ଆଉ କିଛି ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ସମ୍ବାଦ ପରେ, ଋଷିମୁଖ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ବାସ କରିଲେ। ଏଠାରେ, ଏମାନେ କେବଳ ଦେଖିଲେ, ଯମର ଲୋକ କେବେ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବେ ନାହିଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ମଧ୍ୟ ଯମର ଲୋକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଯଦୁ ବଂଶରେ ଅବତରିତ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ମହା ତେଜ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। କଂସ ଓ ଚାଣୂରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା ରୂପେ ବସାଇଲେ। "ତୁମର ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ, ମୁଁ କଣ କରିବି?" ପ୍ରସ୍ନ ହେଲା। "କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଚାହୁଁଛ, ସବୁ ସମ୍ଭବ; କିଛି କଷ୍ଟ ନାହିଁ," ଉତ୍ତର ମିଳିଲା। "ତୁମେ ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯାଉ; ସେଠାରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା," ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଆଚରଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ, ମୁଖର ତିପରେ ଧରିଥିଲେ। ଷଠି ଚାରି ଦିନ ଓ ରାତିରେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଚିନ୍ତାରେ, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଏକତା ଭାବିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ କାଳବନ ଭିତରକୁ ଗଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ମହାକାଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ବେଳେ, ମହାକାଳ କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ଦେଇଥିଲେ। କଂସ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ, ନିର୍ମଳ ମନ, ତୁମେ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅ। "ମୁଁ ଏହା କରିବି," ବୋଲି ସେ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ହେଲେ। କିଏ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବାକ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବ? ତାପରେ, ଦୁଇଜଣ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ସମୟରେ ଏଠାରେ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି ଯେ ସେ ଦୁଇ ଶୂର ଯଦୁ ଓ ବୃଷ୍ଣି ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ରାମ ସହିତ ଏକାଠି ଖୁସି ହୋଇ, "ମୋ ଶିକ୍ଷକ ପାଇଁ କଣ ଦେଇପାରିବି?" ବୋଲି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। "ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଲୁଣ ଦାଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ପୁଅକୁ ଚାହୁଁଛି," ଏହି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିଲେ। ଏଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ, ଅନୁଗ୍ରହ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଉତ୍ସବ ଚାଲିଥିଲା।