ଏହି ଘଟଣାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କୁ ମାଟି ଓ ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଏହି ପ୍ରକାର ବ୍ରତ କିଏ ଦେଖାଇଛି? ବ୍ରହ୍ମା କି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ କରିଛନ୍ତି କି? ସେମାନେ ଚେତାବନୀ ଦେଲେ—"ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପହାସ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆଜି ଆମେ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବା।" ଏହାପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ହସି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଦୟାଳୁ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଭାବରେ ଅବିଚଳିତ।" କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିବାରୁ ସେ ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—"ଯେଉଁମାନେ ଚୁଡ଼ି ବାନ୍ଧି, ଗଦା ଧରି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜନନୀ ସହ ବସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପୁଅ, ବାପାଙ୍କ ଧନ, କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ କିଛି ରହିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରିବେ।" "ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଆଘାତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ଦୟା ଦେଖାଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଘରର ଉଚ୍ଚ କୁଳର ନାରୀମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ହେବେ।" ଏପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେ ପ୍ରଭୁକୁ ଶଙ୍କର ବୋଲି ଭାବି ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରୁଦ୍ର ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—"ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ; ଇଚ୍ଛାମତି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ନାହିଁ।" ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଓ ମୋତେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଆଦି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଦୁର୍ଗତିକୁ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମନ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ ଅବିଚଳିତ, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଠାରୁ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ଦେଖାଇ ବିରାଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। କେତେକ ଋଷି କହିଲେ, "ଆମେ ବେଦକୁ ବାଛିବା।" ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଜେତେବେଳେ ପ୍ରପିତାମହ ପ୍ରସନ୍ନ, ଧନର କଣ ଦରକାର?" ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଶାନ୍ତ ଓ ସମୃଦ୍ଧିମୟ ଲୋକ ଚାହିଲେ। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ପାଇଁ କେତେକ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, କିଛି ଋଷି ଉଦାସୀନ ରହିଲେ, ଏବଂ କିଛି ନିରବ ରହିଲେ। ସେଠାରେ, ସେଠିର ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହି ସମ୍ବାଦ ପରେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିନ ଥିଲା—ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଯମଲୋକ ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼େ ନାହିଁ। ଯଦି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ମଧ୍ୟ ହେଉଛି, ସେଉଁଠି ଯମଲୋକ ଦେଖିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଯଦୁବଂଶରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ମହାତ୍ୱ ନେଇ କେତେକ ଅବତାର ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେମାନେ କଂସ ଓ ଚାଣୂରକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା ବନାଇଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—"ତୁମର ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛି, ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି?" ଉତ୍ତର ଆସିଲା—"ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ସବୁ କାମ ସଫଳ ହେବ।" ତାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା—"ଉଜ୍ଜୟିନୀକୁ ଯାଅ; ସେଠାରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ।" ସେମାନେ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ ଆଚରଣ କଣ୍ଠସ୍ଥ କଲେ। ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ, ଚଉଷଠି ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଏକ ଋଷି ଭାବିଲେ—"ଏମାନେ ମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି।