ଏହିପରି ଭାବେ ବେଦମାନେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲାପରେ, ମୋର ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ ବୋଲି ମନେଇଲେ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହିପରି ପୁଣ୍ୟ ମଣ୍ଡାକିନୀ ନଦୀରେ ମଧ୍ୟ ମିଳେ। ମଣ୍ଡାକିନୀରେ ଦାନ କଲେ ଦଶମିଲିଅନ ଗୁଣା ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏହି କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଘୃତର ଗାଈ ଓ ମାଘ ମାସରେ ତିଳର ଗାଈ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। କଥା, ମନ, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପାପ ହୁଏ, କିମ୍ବା ଯେଉଁ ଅତି ଦୁଷ୍ଟ କାମ ହୁଏ—ମଣ୍ଡାକିନୀକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ସମସ୍ତ ଦୂଷିତି ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ପୃଥିବୀର କୌଣସି ତୀର୍ଥ ମଣ୍ଡାକିନୀ ସମାନ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ କେହି ମଣ୍ଡାକିନୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସଦା ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ତପସ୍ବୀମାନେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହେଶ୍ଵର ସିଧା ହୋଇ ରହିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ତାଙ୍କୁ ମାଟି ଓ ଲାଠି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏହି ପ୍ରକାର ବ୍ରତ କିଏ ଦେଖାଇଛି, ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା ନିଜେ ବିଷ୍ଣୁ କି? "ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତିଙ୍କୁ ଉପହାସ କରିନାହଁ, ଆଜି ଆମେ ତୁମକୁ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରୁଛୁ," ବୋଲି ଚେତାବନୀ ଦେଲେ। ତେବେ, ପରମେଶ୍ୱର ହସି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ସମସ୍ତେ କୃପାଳୁ ଓ ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।" ଦ୍ୱିଜମାନେ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ତେଣୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଚୁଲି ବାନ୍ଧି, ଗଦା ଧରି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଜନାନୀ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବାକୁ ନିୟତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପୁଅ, ବାପାଙ୍କର ଧନ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ କିଛି ରହିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଆଘାତ ହେବା ବେଳେ କୃପା ଦେଖାଇଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମହିଳାମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ହେବେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଶଙ୍କର ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରୁଦ୍ରସରସ୍ନାନ କରି, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ। "ମୁଁ କେବେ ମିଥ୍ୟା କହିନାହିଁ; ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ କେମିତି ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବେ?" ଏହିପରି କହିଲେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ ଛୁଁଇପାରିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ମିତ୍ରତାରେ ମନ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ କଷ୍ଟ ଆସିବ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବେ, ମହାଦେବଙ୍କ ଠାରୁ ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ବିରାଞ୍ଚିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ଋଷି କହିଲେ, "ଆମେ ବେଦ ନିବାଚନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।" ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, "ଜେତେବେଳେ ପ୍ରପିତାମହ ଖୁସି ହେଉଛନ୍ତି, ଆମେ ଧନ ଦ୍ୱାରା କଣ କରିବୁ?" ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା ଲୋକମାନ୍ୟ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ। ତେବେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା ପାଇଁ ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କିଛି ଋଷି ଉଦାସୀନ ରହିଲେ, ଆଉ କିଛି ନିରବ ରହିଲେ। ମଣ୍ଡାକିନୀ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଭଳି ଆଲୋଚନା ପରେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ସେଠାରେ ବାସ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।