ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଯେତେବେଳେ ସେଇ ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିଲେ, ଅତ୍ରି ଋଷି କହିଲେ, "ଆମେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇଛୁ, ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନରେ ଲାଗିଛୁ।" ସେଉଁଠି ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ସଦା ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏହା ମୋ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଛି। ଯଦି ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ପାପ ହେଇଥାଏ, କହ, ସେହି ପାପ କାହାର?" ଏହିପରି ସେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଯଦି କିଏ କଥା କହେ, ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା କହିବେ ନାହିଁ; ଜୀବକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ ନାହିଁ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, "ଆଜି ତୁମ କଥା ମୋ ମନକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଛି। ମୁଁ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାରିବି, କାହାର ଭାବ କିପରି ଅଛି।" ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, "ଏଠାରେ ବଡ଼ ପାପ ଦେଖାଯାଉଛି—ଏହି ପାପ କାହାର? ମୋତେ କୁହ।" ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ତୁମେ ଜାଣ, ଯାହା କରାଯାଇଛି, ସେହି କାମ ପୁନି ତୁମେ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।" ତାଙ୍କ ମାତା ମଧ୍ୟ କହିଲେ, "ଏହି ପାପ ମୋର ନୁହେଁ, ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହି ପାପ କେବଳ ତୁମର।" ଏହିପରି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ କର୍ମକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣି, ସେଉଁଠି ଯେଉଁ କଳା ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେଉଥିଲେ, ସେ ଗଦାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ପରେ, ଦେହ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।" ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିବାକୁ ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଲୋକଟିକୁ ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ଏହିଅଟି ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଉ। ଧ୍ୟାନ ଓ ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା, ଏ ତଳେ ଥିବା ବୃକ୍ଷମୂଳରେ ବସି, ଆପଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ।" ଏପରି କହି ସମସ୍ତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଅଚଳ ରହିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ବାଉଁରି ଗହ୍ୱର ତିଆରି ହେଲା। ସେଇ ବାଉଁରି ଭିତରୁ ସେ ଏକ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ବାହାର କରିଲେ। ସେ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୁଃଖୀ, ଆପଣମାନେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ମୁଁ ପାପର ଦଳଦଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲି।" ତେବେ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, "ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଏହି ବାଉଁରି ଭିତରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରହିଥିଲ।" ଏପରି କହି, ତପସ୍ୟାଶୀଳ ଋଷିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ଆସି, ସେମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ କବିତାର ପ୍ରେରଣା ପାଇ, ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କବ୍ୟ ରଚନା କଲେ। ସେଇ ସମୟରୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ 'ବାଲ୍ମୀକେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଲ୍ମୀକେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ବିବରଣୀ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ଏଠି, ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରିଲେ, ଲୋକେ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଭୀମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଗର୍ଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ତିଳ ତେଲ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଇ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଉପବାସ ରହି, ତିଳମିଶ୍ରିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, କାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କୁମ୍କୁମ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, କାର୍ତ୍ତିକ ଶୁକ୍ଳ ନବମୀରେ ଚୂଡାମଣିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, କୃଷ୍ଣାଷ୍ଟମୀ ଉପବାସରେ ଚଣ୍ଡୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—ଏପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ, ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଏପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଅଶୀ ଏକ ହଜାର ଶ୍ଳୋକ ଅଂଶର, ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତିଖଣ୍ଡରେ, ଅବନ୍ତିମାହାତ୍ମ୍ୟରେ, 'ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର, ଭୀମେଶ୍ୱର, ଗର୍ଗେଶ୍ୱର, କାମେଶ୍ୱର, ଚୂଡାମଣିଶ୍ୱର, ଚଣ୍ଡୀଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ମୋତେ କୁହ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ମହା କାଳବନର ମାପ କେତେ? ମୁଁ ଏହି ବିଷୟ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଶୁଣ।