ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ଏକ ପରିକ୍ରମା କରି ଅର୍ପଣ କଲେ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ଏହାର ଫଳ ପାଇଥିଲେ। ଶଂକର ଏହି କଥା କହିଥିଲେ—ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ, ତୀର୍ଥପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ। ଯଦି ଜଣେ ଭକ୍ତ ଏକ ହଜାର ଅର୍ପଣ କରେ, ତାହାର ଫଳ କଣ ହେବ, ଶୁଣ। ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ। ଶିବଭକ୍ତ ସାଧୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ କ୍ରମରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ଦୁଷ୍ଟିହୀନ ଦୁଧା ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ, ଧନରେ କୌଣସି ଧୋଖା ନ ଥିବା ଚାହିଁ। ଦୁଃଖୀ, ଅସହାୟ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଏବଂ ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏକ ଶତ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେବା କରିବା ଦରକାର। ଏହା ପରେ, ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିରବ ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ କବିତାର ପ୍ରେରଣା ମିଳିଲା। ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କବିତାର ପ୍ରେରଣା ଆସିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜନାଁ କୌଶିକୀ ସୁନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୁବତ୍ବର ଅଧିକାରିଣୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ଅଗ୍ନିଶର୍ମନ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏକ ଏକ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା। ତାହା ପରେ, ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କ ଜନାଁ ଓ ପୁଅ ସହିତ, ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନିଶର୍ମନ ଆଭୀର ଓ ଚୋରମାନେ ସହିତ ମିଶିଗଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ହରାଇଲେ, ବେଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ବଂଶ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ପବିତ୍ର ପରମ୍ପରା ଚାଲିଗଲା। ଏହା ପରେ, ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ, ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ସେଇ ପଥରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ପୋଷାକ, ଚଦର, ଚପ୍ପଲ ଛାଡିଦିଅ।" ଏହି ଶୁଣି, ଅତ୍ରି କହିଲେ, "ଆମେ ଏବେ ତ୍ୟାଗୀ ହୋଇଛୁ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଯାଉଛୁ।" ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ସବୁବେଳେ ସେମାନେକୁ ପୋଷିଥିଲି; ଏହା ମୋ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଛି।" ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ପାପ ହେଲେ, କହ, ସେ କାହାର?" ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ସେମାନେ କହନ୍ତି, ମିଥ୍ୟା ନ କହନ୍ତୁ; ଜୀବ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହି ଦିନ ତୁମ ଉପଦେଶ ମୋତେ ବୁଝାଇଲା। ମୁଁ ଯାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବି, କାହାର ଭାବ କିପରି ଅଛି। ଏହି କଥା କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ଏକ ବଡ଼ ପାପ ଦେଖାଯାଉଛି—କାହାର? ମୋତେ କହ।" ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ପୁନି କରିବା ଦରକାର।" ତାଙ୍କ ଜନାଁ କହିଲେ, "ପାପ ମୋର ନୁହେଁ; ଏହି ପାପ ତୁମର ଏକା।" ସେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସତ୍ୟରେ ଜାଣି, ପଶୁମାନେ ହତ୍ୟା କରୁଥିବା କଳା ଗଦାକୁ ପେଲେଇ ଦେଲେ। ସେ ଶରୀର ଦେଇ ଭୂମିକୁ ନମି, କହିଲେ, "ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଉଛି।" ସେ ବୋଲିବାକୁ ଦେଖି, ଋଷିମାନେ ଅତ୍ରିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଜଣକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମର ଶିଷ୍ୟ ହେଉ।" ଧ୍ୟାନ-ଯୋଗ ଓ ମହାମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗଛର ମୂଳରେ ଏହା ସ୍ଥାପିତ କରି, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ। ଏହି କଥା କହି, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠି ରହିଗଲେ। ସେଉଁଠି, ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଦିମିର ଗୁମ୍ଫ ଗଠିତ ହେଲା। ଏହି ଗୁମ୍ଫ ଭିତରୁ ସେ ଏକ ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।