କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିବା ପରେ, ଜନେ ଭକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ସମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଥାଇ, ବ୍ୟାସଦେବ, ବୈଶ୍ୱାନରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯିବା ଉଚିତ। ପରେ, ହାତରେ ବିଜୁରି ଫଳ ଧରି, ଲକୁଳୀଶଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଗଦ୍ୟାଣାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଦରକାର। ସେହି ମହାଦେବ ସଦା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧିତ ଓ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ ଜନେ ଭକ୍ତ ମହାକାଳଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ଚିରଅନ୍ତନ ଓ ବୃଦ୍ଧ। ପରେ, ବଳ ଓ ପ୍ରାଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ ବିଘ୍ନନାଶଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଦରକାର। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନ ଦେଇ, ପରେ ଡଣ୍ଡପାଣିଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏବେ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଏକାଗ୍ର ମନ ନେଇ, ଗୁପ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ମହାକାଳଙ୍କୁ ଯିବା ଦରକାର। ପରେ ଧ୍ୟାନରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଉପାସନା କରି, ପ୍ରାଣକୁ ନିର୍ମୋକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ମାତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯମର ଲୋକ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଏ ନାହିଁ। ମାତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ବିରଳତା କିମ୍ବା ବଧିରତା ଆସେ ନାହିଁ। ଯଦି ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେଇ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଫଳହୀନ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି କହିବା ଉଚିତ— "ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।" ଏହି କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପମୟ ପୃଥିବୀର ପରିକ୍ରମା ହୋଇଯାଏ। ଏକମାତ୍ର ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ତାହାର ଫଳ ଅପାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ—ଏହି କଥା ଶଂକର ମୋତେ କହିଥିଲେ। ଏଠାରେ, ତୀର୍ଥନାଥଙ୍କ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୂଜିତ ମନାଯାଏ। ଯଦି କେହି ହଜାର ଦାନ କରେ, ତେବେ ତାହାର ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ତାହାକୁ ଶୁଣ। ଏପରି ଭାବେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଜନେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ। ଶିବଭକ୍ତ ଧ୍ୟାନରତ ଲୋକମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରକୁ ଅନୁକ୍ରମେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଏକ ଦୁଧାରୁ ଗାଈ, ଯାହା ଧନ ନେଇ ଧୋକା ନୁହେଁ, ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଃଖୀ, ଅସହାୟ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖିତମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଶତାଧିକ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସେବା କରିବା ଦରକାର। ଏପରି ଶାନ୍ତ ଓ ଧ୍ୟାନରତ ହୋଇଲେ, କବିତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଯାହାଙ୍କର କେବଳ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ କବିତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଆସେ। ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ କୌଶିକୀ ଯୌବନ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅଗ୍ନିଶର୍ମା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏକ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସିଲା। ସେତେବେଳେ ସେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ, ଅଗ୍ନିଶର୍ମା ଆଭୀର ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସହିତ ମିଶିଗଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ମୃତି ହରାଗଲା, ବେଦ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, କୁଳ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା, ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମ ଲୋପ ପାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ସପ୍ତ ଋଷି, ନିଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସେଇ ପଥରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ବସ୍ତ୍ର, ଚଦର ଓ ଜୁତା ଖୋଲିଦିଅ।