ଗୌରୀ ତାଙ୍କର ଉପବାସ ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ, ସେ ଗୌରୀ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ତୁମ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଂଶ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ। ଓ ବରଦାତ୍ରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାନଂଶା ନାମରେ ପୂଜିବା, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଭେଦରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କାରିଣୀ ଭାବେ। ତୁମେ ଏକାଉଁ ଗାୟତ୍ରୀ, ଯାହାର ମୁଖ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଓଁ ଶବ୍ଦ, ବେଦର ଉଚ୍ଚାରଣ କାରିଣୀ। ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଦେବୀ କମଳା, ଶୂଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତାଙ୍କର ମାତା। ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ତୁମେ ଖ୍ୟାତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ତୁମେ ସମୃଦ୍ଧି। ଶୋଭା ପାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ତୁମେ ଶୋଭା, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ସାନ୍ତି। ସମୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସୀମା ତୁମେ, ଏବଂ ଖେଳାଳି ଲୋକମାନଙ୍କର ଖେଳାଳିପଣା ତୁମେ। ଏପରି ଭାବେ, ହେ ଦେବୀ, ଆପଣ ବହୁ ରୂପରେ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ ହେବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନିଅଯାଇଥିଲା ଏବଂ ହରା ତାଙ୍କର ସଫଳତା ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚଣ୍ଡ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ। ସେଉଁଠି, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଥଙ୍କୁ ଦୂତ ଓ ଦୂତପାତ୍ର ହାତରେ ଧରିଥିବା ଦେଖି, ‘ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ!’ ବୋଲି ଡାକି, ‘ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ’ ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବତା ମନୋହର ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ, ଦେବମାନଙ୍କର କଣ୍ଟକ, ଆସିଗଲେ। ତାପରେ, ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ସେମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରି ଆହତ କରିଦେଲେ। ଶିଳାଦାଙ୍କ ନନ୍ଦିନା ପୁଅକୁ ଏହି ଆଘାତ ଦେଖି, ସେ କହିଲେ—‘ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ହତ୍ୟା ହେଉ, ସେମାନେ ମରିଯାଉ।’ ଦେବୀ ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଦେଖିବା ପରେ, ଜଗତରେ ତୁମେ ହରସିଦ୍ଧି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ; ଏଭଳି ମହାକାଳରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ହରସିଦ୍ଧି ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଲା। ଯେଉଁ ଲୋକ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ସିଦ୍ଧ ଦେବୀ, ମହାଦେବୀ, ଚିରଯୁବା, ଯାହାର ରୂପ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଯେଉଁଠି ଚାରି ଅକ୍ଷରର ‘ହରସିଦ୍ଧି’ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ଯେଉଁ ଲୋକ ମହା ନବମୀରେ ହରସିଦ୍ଧିଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଏହି ଦେବୀ ନବମୀ ଦିନରେ ହରଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭାବେ ପୂଜିତ ହେଲେ, ସେ ନିର୍ମଳ, ପବିତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା। ମହା ନବମୀରେ, ହେ ବ୍ୟାସ, ମହିଷାସୁର ଓ ଏହିପରି ଦାନବମାନେ ନିହତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଭାବରେ, ଏକାନବେ ହଜାର ଅଂଶରେ ବିଭକ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚମ ଅଂଶ, ଅବନ୍ତି ମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏଉଁ ଉନଉନିଶ ଅଧ୍ୟାୟ—‘ହରସିଦ୍ଧି ମାହାତ୍ମ୍ୟ’—ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଯଦି କେହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସିଦ୍ଧି କଦାପି କମି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭାତୟକ୍ଷିଣୀଙ୍କର ମହିମା ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଯେଉଁ ଲୋକ ତିଳ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଦାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦାନ କରାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଏ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହୋଇଥାଏ। ଦେବୀଙ୍କ ନାମରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଦାନବତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚିର ମୋକ୍ଷ ରହିଥାଏ; ତାଙ୍କ ବଂଶରେ କେହି ପିଶାଚ ହିସାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ଏକ ଅଜଗର ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ଚମଡ଼ ପରି ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା। ଯମର ଲୋକ ଛାଡ଼ି, ବ୍ୟାସ, ସେ ରୁଦ୍ରର ଲୋକକୁ ଯାଉଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ, ବ୍ୟାସ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେ ଦେବତା ଡମରୁକେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ରୋଗର ଭୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସିବା ନଗରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ, ଯେପରି ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏକ ଶତ କୋଟି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରନ୍ତି।