ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ କେହି ଜଣେ ଅପୂର୍ବ ଶୁଭ ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ହାତରେ ଥିବା ବସ୍ତୁକୁ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଭୂମିରେ ରଖିଲେ। ସେଠାରେ ସେହିବେଳେ ଏହା ତୁରନ୍ତ ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା ଯେ, ସେଥିରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରକ୍ତରେ ଭରିଗଲା। ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ତର୍ପଣ କରେ, ତାହାର ଫଳ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ। ସେଠାରେ ଋଷିମାନେ ନିଜ ଗୋତ୍ରକୁ ଚିନ୍ତା କରି ଅଧିଷ୍ଠିତ ରହନ୍ତି, ଏବଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମରେ ବାର୍ଲିର ପିଠା, ଛେନା-ଭାତ କିମ୍ବା କଳା ଗହୁମା ଓ ଡାଲିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ଏଠାରେ ଯଦି କେହି ଏଭଳି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତା ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ପିତୃମାନେ ସେଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗର ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହି ଅକ୍ଷୟତା ସ୍ୱୟଂ ସଂସାରର ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ। ଏହି ତୃପ୍ତି କିନ୍ତୁ କଦାପି ବାରାଣସୀ କିମ୍ବା ଗୟାରେ ମିଳେନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ନବମୀ, ଅଷ୍ଟମୀ, ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ତିଥିରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପିତୃମାନେ, ସାପ, ଅନେକ ପିତୃଗଣ ଓ ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଯଦି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ତେବେ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚଦଶୀ ତିଥିରେ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରମରେ ପିତୃମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପାର୍ଜିତ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଲେ ପିତୃମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ଓ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଧନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସମୟ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସୁଭଦାୟକ ହୁଏ। ଏଠାରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦଶଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ମହିମାକୁ ମନୁ, ରାଜା ଯୟାତି, ଅତ୍ରି, ଭୃଗୁ, ବ୍ୟାସ ଏବଂ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଦଶ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଫଳ ମିଳେ। ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମହିମା ପ୍ରମାଣିତ। ଏଠାରେ ପୂର୍ବ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଗୁଣବତ୍ତା ଥିବା ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ, ଲୋକ ଶିବଲୋକରେ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ମହାପୁରାଣର ଅବନ୍ତି ମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ଶେଷ ହୁଏ। ଏଠାରେ ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଫଳ ମିଳେ। ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ମହାଉଷଧିର ସମସ୍ତ ଫଳ ମିଳେ, ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମଦ୍ୟ, ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଜ୍ୟଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ, ବିଶେଷ ଭାବେ ମହାନବମୀରେ ଯଦି କେହି ମହିଷ ବଳି ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଏକ ଆଶା ଜନ୍ମ ହୁଏ। ତେବେ ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ— ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ଶୁଭ ରାତ୍ରି ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ— ତୁମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଏଠିରେ ଏକ ଦାନବ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ତାରକ ନାମକ, ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଜୟ ଶତ୍ରୁ। ତେଣୁ, ଯଦି ମହେଶ୍ୱର ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବେ, ତେବେ ସେ ଏକ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିବେ। ଶଙ୍କରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସତୀ, ଯିଏ ଦକ୍ଷ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ କନ୍ୟା, ସେ ପୁନି ହିମାଳୟ ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରିବେ।