ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ କଥା ଆସେ—ଏକ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, “ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ସେହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ତୁମର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ।” ଦାଳ୍ଭ୍ୟଙ୍କ ବାଣୀ ଓ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭବିଷ୍ୟତ୍ ବ୍ୟକ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ସେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଶଙ୍କର ରାଜାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ଅବନ୍ତିକୁ ଯାଅ, ତୁମେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ପାଇବେ।” ମେରୁ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଭୂମିରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ନିକଟରେ, ଏହି ଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ଗୃହଣ କରିବେ, ସେମାନେ ସଦା ଦକ୍ଷତା ସହିତ ରହିବେ। ଏପରେ ମହାଦେବ କହି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରାଜା କୁଶସ୍ଥଳୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏଠାରେ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏକ ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ଆଶା କରିଲେ; ଏଠାରେ ରାଜା ଭୂମି ନିକଟରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭୂମିରେ ତୁମର ପୁତ୍ର ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ହେବ। ଏହି ଶୁଭ ଭୂମିରେ, ରାଜା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ ଏକାଠି ରହିବା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବେ, ସେମାନେ କିପରି ଫଳ ପାଇବେ, ଏହା ଶୁଣ। ତାପରେ ବ୍ୟାସ କୁହିଲେ—ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ ଏକ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଣ୍ଡକ ପିଠା ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଥାୟଥ ଦାନ ଓ ଫଳ ଦେଇ ଆର୍ଘ୍ୟ ଦେବାକୁ ଚାହିଁ। ଏଠାରେ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଦୁଧ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ଇକ୍ଷ୍ବାବ୍ଧାଉରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଗୁଡ଼ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ଓ ରମ୍ୟ ପୁତ୍ର ମିଳେ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗ ଲାଭ ହୁଏ। ଏଠାରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ କ୍ରୀଡାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଦେବତାମନ୍ଦିରର ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଜଳ ବ୍ୟବହାର ହେଲା, ତାହା ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତିଥିର ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗରେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ୟାସ, ନମ୍ବରେ ନଉଟି ମୁଠି ସହିତ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଉପଯୋଗୀ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଏଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ଯେଉଁମାନେ ପଢ଼ିବେ, ସେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଦିନର ନାୟକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏକ ଵର ଚୟନ କର, ମୁଁ ଵର ଦେବାକୁ ଏସିଛି।” ଶଙ୍କର କହିଲେ, “ମୋର ଏକ ଅଂଶ ଏଠାରେ ରହିଯାଉ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।” ତାପରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଅଂଶ ଆଗକୁ ଆସିଲା, ଯାହାକୁ ଶଙ୍କର-ଆଦିତ୍ୟ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯିଏ ଜଗତକୁ କୃପା ଦେଇଥାଆ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଧନ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ରିପୁର ନାଶକ ଶଙ୍କର ବସିଛନ୍ତି। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭୂମିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଏଠାରେ ବୟସ, ମୃତ୍ୟୁ, ଦୁଃଖରୁ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନେଇ ନାହିଁ; ଶଙ୍କର-ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନରୁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ରୋଗ, ଦୁଃଖ, ଦରିଦ୍ରତା ଏବଂ ଜନାମାନଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛେଦ କୌଣସି ଦିନ ହୁଏନାହିଁ। ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ ଦ୍ୱାରା ପୁରାତନ କାଳରେ ପ୍ରକାଶିତ କରାଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା—ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ନିଜ ନାମରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା। ଏକ ଦିନ ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କର କପାଳପାତ୍ର ଧୋଇବା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ।