ହେ ରାଜନ୍, ସେ ପୁରୁଷ ନ ଶୁଏ, ନ ଇସ୍ନାନ କରେ, ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ । ଏହି ସମୟରେ ରମ୍ଭା, ମେନକା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଓ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ, ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଦତ୍ତା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ନାମକ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିଲେ । ସେମାନେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ନୟନ ଅତି ମନୋହର, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ ଏମିତି କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ମାନବ ପ୍ରେମରେ? ଏକ ନପୁଂସକ ପୁରୁଷ କେବେ ନାରୀ-ପୁରୁଷ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଜାଣିପାରେନାହିଁ ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହି ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନ ଦେଲେ । ତାପରେ ସେମାନେ ଏକ ବୃକ୍ଷ ଛାୟା ତଳେ ବସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ କାମବେଦନାରେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ଏହି ରାଜା ହେଉଛନ୍ତି ଏଇଲ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ପୁରୁରବାସ୍ ଭି କୁହାଯାଏ, ସେ ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଏବେ, ଉର୍ବଶୀ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ଓ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏହି ଉପସ୍ଥିତିରେ ଥିଲେ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ଏତେ ଶବ୍ଦ କରୁଛ?” ନାରଦ କହିଲେ: “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା କର; ବିୟୋଗ କେବେ ହେବ ନାହିଁ । କାରଣ, ଏହି ଅପୂଣ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁଠାରେ ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ତୁଳନା କରି ଦାନ କଲେ, କିମ୍ବା ଗୁଡ଼ କିମ୍ବା ମଧ ଦେଇ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଶର୍କରା ଦେଲେ ଦାନ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଏବଂ ଗୁଡ଼ ଦେଲେ ଶରୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ । ଦ୍ୱାଦଶ ଯୁଗଳ ଭୋଜ୍ୟ ଦେବୀ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ । ବେତ୍ର ଗଛର ବେଲ୍ଟ, ଚୋଳି ଏବଂ ପାଟ ଦେଖିଲେ, ଏହି ତୁଳା ଉତ୍ସବ ଆଷାଢ଼, ଶ୍ରାବଣ କିମ୍ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ କରିବା । ଏପରି କରିଲେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣବତୀ ନାରୀ ଦେବୀ ଉମା ପରି ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି । ଏହି ଦେବଦ୍ୱୟୀଙ୍କୁ ତୁଳା କାଳରେ ନାରୀ ନିଜେ ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର । ଯେଉଁଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଅର୍ପିତ କିମ୍ବା ପାଠ କରାଯାଏ, ତାହା କୋଟିଗୁଣା ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଏହି କଥାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି । ଏହି ପରମ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଖି, ସେ ଦମ୍ପତି ଶୁଭ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି, ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱରୂପରେ କେବେ ବିୟୋଗ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଏହି କ୍ରମରେ ସମସ୍ତ ନାରୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ । ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ଦେବୀଙ୍କ ପଛରେ ମହେଷ ସରୋବର ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି । ସେଠାରେ ଏକ ପୁରୁଷ ଯଦି ସ୍ନାନ କରି, ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରେ, ତେବେ... ଏଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: ମହେଷ ନାମକ ଦାନବ କିପରି ରୁଦ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବଧ ହେଲେ? ଏହି ସମୟରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ଏକ ଖଣ୍ଡିତ କପାଳ ନେଇ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନିର ନିଭା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ବିଶ୍ୱନାଥ ଲୀଳାରେ ମନ୍ଦିର ମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଯିବେ । ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମହାପ୍ରଭୁ ବସିଥିଲେ । ସେଠାରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜ୍ୱାଲାମୟ କପାଳ ରଖିଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ, ଯାହା ଦଶ ଦିଗ ଅନୁସ୍ୱନିତ ହେଲା । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଏବଂ ମହେଷ ଦାନବ, ଯିଏ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟତମ ହୋଇ ଏହି ଧ୍ୱନିକୁ ସହିପାରିଲେନାହିଁ । ସେ ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ ଦଳ ସହିତ, ଦଶକୋଟି ଦେମନ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପିନାକ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଛି—ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ, ତୁମେ ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଉଚିତ ।