ଇଲାଙ୍କର ଧର୍ମପୁତ୍ର ପୁରୁରବାସ୍ ନାମକ ଏକ ଉତ୍ସାହୀ ଓ ଭାବୁକ ରାଜା ଥିଲେ। ଏହି ପୁରୁରବାସ୍, ଯେତେବେଳେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ବାସବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା। ତେବେ ସେ ନିଜ ମନକୁ ଧୈର୍ୟ ଦେଇ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାପରେ ଆସ୍ଥିର ଭାବରେ, ଏହି ସ୍ଥଳ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ; ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭାରି ଭାବେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଥିଲେ। ପରେ, ସେ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କରି ପୃଥିବୀର ଉପରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ମନେପକାଇଥିବା ଏକ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ଠାନିଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏକ ଦୂତକୁ ସହିତ ପଠାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଉର୍ବଶୀ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଉର୍ବଶୀ ବିନା, ପୁରୁରବାସ୍ ମଧ୍ୟ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଶୂନ୍ୟତା ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ଦର୍ଶନ କରି, ସମୟ ନାମକ ମହାବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ନ ଘୁମାଉଥିଲେ, ନ ନହାଉଥିଲେ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରମ୍ଭା, ମେନକା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା ଏବଂ ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ; ସୂର୍ୟଦତ୍ତା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ, ଏକ ମାନବ ପାଇଁ କାହିଁକି ତୁମେ କାନ୍ଦୁଛ?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏକ ନପୁଂସକ କେବେ ନାରୀ-ପୁରୁଷ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଚିନ୍ତା କରି ସତର୍କ ହେଲେ। ସେଠି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବୃକ୍ଷର ଛାୟା ତଳେ ରାଜା ପୁରୁରବାସ୍ ବସିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବିୟାକୁଳ ହେଲେ। ଏହି ପୁରୁରବାସ୍, ଯିଏ ଏଇଲାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା, ସେଠି ବସିଥିଲେ। ଉର୍ବଶୀ ଏପରି କଥା କହିଲେ, ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ ମାନେ ଏଠାରେ କିଏଁ ଏପରି ଶବ୍ଦ କରୁଛ?" ସେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଚୟନ କର; ଏଠାରେ ବିଚ୍ଛେଦ ହେବ ନାହିଁ।" ନାରଦ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ବିଶେଷ କଥା କହିଲେ, "ଏଠାରେ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ତୁଳସୀ ବା ଲୁଣ ବା ଗୁଡ଼ି ବା ମଧ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ତୋଳନ କରି, ଏବଂ ମା ଦେବୀ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦାନ ଚିନି ଦ୍ୱାରା ବଢ଼େ, ଗୁଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ। ବାରୋଟି ଯୁଗଳ ଦେବୀ-ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ବେତ୍ର ଗ୍ରାସର କମରବନ୍ଧ, ଚୋଲି ଓ ରେଶମ ଜାମା ଦେବା ଚାଲିଛି। ଆଷାଢ଼, ଶ୍ରାବଣ ବା ଭାଦ୍ରପଦ ମାସରେ, ଏଠାରେ ଏକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଦେବୀ ଉମାଙ୍କ ପରି। ତୋଳନ ସମୟରେ ନାରୀ ନିଜେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବେ। ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା ଦାନ କରାଯାଏ, ତାହା ଲକ୍ଷଗୁଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲାଭ ଦେଖି, ଦମ୍ପତି ଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଯେପରି ଦେବୀଙ୍କ ନିଜ ରୂପରେ କେବେ ବିଚ୍ଛେଦ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି କୌଣସି ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏ ନାହିଁ।" "ଏପରି କରି, ସମସ୍ତ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ, ଦେବୀଙ୍କ ପଛରେ, ଏଠି ମହେଷ ସରୋବର ନାମକ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି। ସେଠାରେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଏକ ପୁରୁଷ ଯଦି ସ୍ନାନ କରି, ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରେ..." ଏଠିରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା: "କିପରି ମହେଷ ନାମକ ଦାନବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବଧ ହେଲେ?