ଏହି କଥାରେ, ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଫଳଭରା କଳଶ ନେଇ ଦେବୀ ପାଖରେ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଛଅମୁଖୀ ଦେବତା କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପରି ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଶୋଭିତ ହୁଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ ପୂରୁରବା ନାମକ ରାଜା, ଯିଏ ଇଳାଙ୍କ ବଂଶଜ, ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଫଳ କିପରି ପୁରୁରବା ଏକ ଦେବଂଗନାଙ୍କୁ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଭାବେ ପାଇଲେ, ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମିଥିଲା। ବଦରିକାଶ୍ରମରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ରହୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଉପଜିଲା। ମଘବାନ୍ଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ କିଛି ଦେବତା ଅବରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସେଉଁଠି ଦୁଇ ଦେବତା ଆଲୋଚନା କରିଥିଲେ। ଏପରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାଁପରେ, ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ନର ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ନାରୀଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ଜଘନ ନାରୀଙ୍କ ପରି ହେଉଥିଲା। ସେଉଁଠି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବୀ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ସେଥିପରେ, ଶକ୍ର ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ନାରୀକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତେବେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—“ଆମେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛୁ, ତାହା ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ଉର୍ବଶୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର।” ଆମ୍ବ ଫୁଲରୁ ତିଆରି ହୋଇଥିବାରୁ ସେ ଉର୍ବଶୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—“ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କର, ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହି ନାରୀ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ହେଉ।” ଏହିପରି ଉର୍ବଶୀ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବସଦନରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଇଲାଙ୍କ ଧର୍ମପୁତ୍ର ପୁରୁରବା, ଯିଏ ବହୁତ ପ୍ରେମମୟ ଥିଲେ, ଏକଦିନ ବସବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ମନକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ପରେ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରୁ ସ୍ଥିର ହୋଇ ପୁରୁରବା ପୃଥିବୀରେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ମନରେ ସେଉଁଠିକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ତାଙ୍କ ସହ ଏକ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ। ଉର୍ବଶୀ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ଦେବତାମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ଲାଗିଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ପୁରୁରବା ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତଃକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଅନେକ ତୀର୍ଥ ଦେଖି, କାଳବନ ନାମକ ମହାବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ନ ଶୁଏ ନ ନହାଏ, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରମ୍ଭା, ମେନକା, ପ୍ରମ୍ଲୋଚା, ପୁଞ୍ଜିକସ୍ଥଳୀ, ସୂର୍ୟଦତ୍ତା, ବିଶାଳାକ୍ଷୀ, ଚନ୍ଦ୍ରା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ନାମକ ଦେବଂଗନାମାନେ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ଏ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏମିତି ଏକ ମାନବ ପାଇଁ ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରୁଛ?” ସେଉଁଠି ଆହୁରି କହିଲେ—“ଏକ ନପୁଂସକ ପୁରୁଷ-ନାରୀ ସଂଯୋଗର ଆନନ୍ଦ ଜାଣିନଥାଏ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କଲେ ଏବଂ ସଚେତନ ହେଲେ। ଏଠି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ପୁରୁରବା ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ବସିଛନ୍ତି। ଏତେ ଦେବଂଗନାମାନେ ଦେଖି, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ। ଇଲାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁରୁରବା, ଯିଏ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ରାଜା ଭାବେ ପରିଚିତ, ସେଉଁଠି ଥିଲେ। ଏହିପରି ଉର୍ବଶୀ କହିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।