ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ମୁନି, ଯେଉଁଠି ଜମି ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଯେକୌଣସି ଜଣେ ଏକ ଗାଏ, ଏକ ଇଚ୍ଛା, କିମ୍ବା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ଜମି ଦାନ କରୁଥିବା, ଏକ ଗାଏ, ଏକ ଘୋଡା, ତିଲ, ବସ୍ତ୍ର, ପାତ୍ର କିମ୍ବା ତାମ୍ବା ଦୁଧ ଦେବା ପାତ୍ର—ଏମାନେ ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ ଅନନ୍ତ, କ୍ଷୟରହିତ ହୋଇଥାଏ। ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାପ ଦୂର କରିଥିବା ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରି, ମାନ୍ୟତା ସହିତ ମାଆଙ୍କର ପୃଷ୍ଠ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଦେଖିବା ପରେ ନିଜ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଦେଶ ହେଉ କି ଅନ୍ୟ ଦେଶ, ପାହାଡ଼ କି ଜଙ୍ଗଲ, ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବିପଦ କି ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଆସିଥିବା ଭୟ—ଏହି ସମସ୍ତ ବିପଦରେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥାଏ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ। ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ନେଇ ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବିଧିମତ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଛଅମୁଖୀ ଦେବତା ଭଳି ପୁତ୍ର ମିଳେ। ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଶୁଭ, ଏବଂ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଥାଏ। ଏହି ଫଳ ପୁରୁରୁବାସ ଉପଲବ୍ଧ କରିଥିଲେ; ତିନି ଇଲାଙ୍କ ଦେଶଜ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଏହି ଦେଶର ରାଜା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସ୍ଥାପିତ ହେବା ସମୟରେ, କିପରି ପୁରୁରୁବାସ ଦିବ୍ୟ ଅପସରା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଜୀବନ ସାଥୀ ଭାବରେ ଲାଭ କରିଥିଲେ? ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦେବତା ବଦରିକାଶ୍ରମରେ ବସିଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭିତ ହେଇଥିଲେ। ମଘବତଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସମୟରେ ଏଠି ଆସି ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଦୁଇ ଦେବତା ସେମାନେ ଆପସରେ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ଏପରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ; ମାଞ୍ଜ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଏକ ନାରୀ ତିଆରି କରିଲେ, ଯାହାର ଉରୁ ନାରୀର ଭଳି ଥିଲା। ଏହି ନାରୀ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଚମକଦାର ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖି, ଶକ୍ର ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଜାଣି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ନାରୀକୁ ଚାହେଁ; ତାଙ୍କର କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ।" ସମସ୍ତଙ୍କ କଥାର ଶକ୍ତିରେ, ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଦେବତାମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ମାଞ୍ଜ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହେବାରୁ, ତାଙ୍କୁ "ଉର୍ବଶୀ" ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ପରେ ଶକ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ—"ଏହା ଶୀଘ୍ର କର; ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କର; ଏହି ନାରୀ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ହେବା ପାଇଁ।" ଏଭଳି ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ସ୍ୱର୍ଗର ମହଲରେ ବସିଥିଲେ। ଇଲାଙ୍କ ଧର୍ମପୁତ୍ର, ପୁରୁରୁବାସ, ଏହି ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ବାସବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ମନକୁ ଧୃଢ କରି, କିଛି ଦିନ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। କିନ୍ତୁ, ଅତି ଚାହିଦା ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ସେଉଁଠି ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ପରେ ସ୍ୱୟଂ ଜ୍ଞାନ ମିଳିବା ପରେ, ପୃଥିବୀର ଉପରୁ ଉଠିଲେ। ପୁରୁରୁବାସ ସେଉଁ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ, ଯାହାକୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଅନୁସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ଦୂତକୁ ସାଙ୍ଗରେ ପଠାଇଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଉର୍ବଶୀ ବିନା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତାଙ୍କୁ ହରାଇ, ପୁରୁରୁବାସ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟରେ ମନ୍ଦିରି ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ଏଭଳି ଘୁଞ୍ଚିବା ଦ୍ୱାରା, ସେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦେଖି ଅନ୍ତେ ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।