ମୋ ମନରେ କଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ଏଠାରେ ବସିବା କିମ୍ବା କଠିନ ନିୟମ ପାଳନ କରିବା ବିନା ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମୂକ, ବୁଦ୍ଧିହୀନ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର, କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମର ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି ବୋଲି, ହେ ବ୍ୟାସ, ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ । ସେଠାରେ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଉପାସନା କରି, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ ଯାହା ମିଳେ, ତାହା ଅଦ୍ଭୁତ । ଏଠି ଦାନ ଦେଲେ—ସେଟି ଅଳ୍ପ ସନ୍ଧନ କିମ୍ବା ଏକ ଚନ୍ଦନ ଟୁକୁଡ଼ି ହେଉ, କିମ୍ବା ଜମି ଦାନ କଲେ, କିମ୍ବା ଗାଈ, ଏକ ଇଚ୍ଛା, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଏକ ଆଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ଜମି ଦେଲେ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ତିଳ, ବସ୍ତ୍ର, ପାତ୍ର କିମ୍ବା ତାମ୍ବା ଦୁଧ ଦେବା ପାତ୍ର ଦେଲେ—ଏମିତି ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି । ସେଠାରେ ଏକ ଦେବୀ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାପ ହରଣ କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଦେବୀଙ୍କ ପଛ ଦେଖି ସମ୍ମାନ ସହିତ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାର୍ଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ । ନିଜ ଦେଶ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେଶ, ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ—ଯେଉଁଠାରେ ହେଉ, ଗ୍ରହଦୋଷ କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ଭୟ ଆଦି ଯେକୌଣସି ବିପଦରେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭ କରନ୍ତି । ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ । ଫଳଭରା ଘଟ ନେଇ ଯଥାବିଧି ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ତାହାରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଷଡ଼ାନନ ପୁତ୍ର । ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଲେ ଲୋକ ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରପୂର ହୁଏ । ଏହି ଫଳ ପୁରୁରବା ନାମକ ଇଳାନ୍ଦନ୍ତ ସମ୍ରାଟ୍ ପାଇଥିଲେ । ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଥିଲା । ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଅଛି—ପୁରୁରବା କିପରି ଏକ ଦେବକନ୍ୟା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଭାବରେ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇଲେ? ଏହା ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ମୋତେ କୁହ, କାରଣ ମୁଁ ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ । ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଦରିକାଶ୍ରମରେ ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ ନର ଓ ନାରାୟଣ ବାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ମଘବତଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ଏବେ, ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ଆପସରେ କଥା ହେଲେ । ଏହା ପରେ, ନର ନାରାୟଣଙ୍କୁ କହିଲେ—ଏବଂ ଆମ୍ବ ଫୁଲରୁ ଏକ ଶୋଭାବନ୍ତୀ ମହିଳାଙ୍କ ରୂପ ତିଆରି କଲେ, ଯାହାର ଉରୁ ନାରୀଙ୍କ ପରି ମୃଦୁ ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା । ସେଇ ମହିଳା ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଗଲେ । ଏହା ଦେଖି ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ମହିଳାକୁ ଚାହେଁ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅନ୍ତୁ ।" ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—"ଆମେ ଯାହା କହୁଛୁ, ତାହା ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଉର୍ବଶୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର ।" ଆମ୍ବ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହେବାରୁ, ସେ ଉର୍ବଶୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ । ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ ନାମକ ଦେବତାକୁ ଡାକି କହିଲେ—"ଏହି କାମଟି ଦ୍ରୁତ କର, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର ।" ଏହି ଉର୍ବଶୀ ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଗର ମହଳରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।