ମହାକାଳ ତୀର୍ଥରେ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଉପବାସରେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ମନ୍ଦିରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାରୁ, ସାଙ୍ଖ୍ୟ ଦର୍ଶନର ଅନୁୟାୟୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ଶୂଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି ଉତ୍ତରୋତ୍ତର ଉଚ୍ଚ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେହି ରଥଗୁଡ଼ିକ ନାନାବର୍ଣ୍ଣର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଅପୂର୍ବ ଗୁଣରେ ଭରିପୂର, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତରେ ମନୋହର ହୋଇଥାଏ। ରଥରେ ପତାକା, ଧ୍ୱଜ ଓ ଘଣ୍ଟାର ଝଙ୍କାର ଶୁଣାଯାଏ। ଏହିପରି ମହାକାଳ ତୀର୍ଥରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ଦୃଢ଼ ପୁରୁଷମାନେ, ପୁନଃ ମାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଧନୀ, ଉଚ୍ଚବଂଶୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମଣିଷ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଗୋବର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରେ। ସେଠାରେ ସେ ବିପୁଳ ଭୋଗଭୋଗ କରି, ପୁନଃ ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ମୋର ମନରେ ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହିବା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା କଠୋର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ମୂକ, ବୁଦ୍ଧିହୀନ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର, ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ଅପରାଙ୍ଗୀ, ସେମାନେ କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଲେ, ବ୍ୟାସଦେବ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏଠି ଏକ ଦିନ କାଳୀ ଓ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରାଯାଇଥିଲା, ଏହି ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ ଆରମ୍ଭରେ ଏଠି ଏକ ଗଡ଼ା ତିଆରି ହେଲା, ଯାହାକୁ "କଳହନାଶକ" ବୋଲି ନାମ ଦିଆଯାଇଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଏକ ଚନ୍ଦନ ଖଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ସେଠି ଜମି ଦାନ କରେ, ଏକ ଗାଈ, ଏକ ଇଚ୍ଛା, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଆଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ଜମି ଦାନ କରେ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ତିଳ, ବସ୍ତ୍ର, ପାତ୍ର କିମ୍ବା ତମ୍ବା ଦୁଧ ପାତ୍ର ଦାନ କରେ, ସେମାନେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଯାହା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଥାଏ। ସେଠି ଏହି ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାପ ନାଶ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ସ୍ନାନ କରି ମାତୃମାନେଙ୍କର ପୃଷ୍ଠ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଦେଖି ତାପରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଦେଶ ହେଉ କି ପରଦେଶ, ପାହାଡ଼ କି ଅରଣ୍ୟ, ଗ୍ରହଦୋଷ, ରାଜଭୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ଉଚ୍ଚତମ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଫଳରେ ଭରିଥିବା କଳଶ ନେଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ପରି ପୁତ୍ର ଲାଭ ହୁଏ। ଏଠି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ଗୁଣ, ଶ୍ରୀ, ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିଯାନ୍ତି। ପୁରୁରବା ରାଜା, ଇଲାଙ୍କ ବଂଶଜ, ଏହି ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେ କିପରି ଏହି ଦେବକନ୍ୟାଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଲାଭ କଲେ, ଏହା ସତ୍ୟ ଘଟଣା ମୋତେ କୁହ, ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଅଛି। ଏହି ସମୟରେ, ପୁରୁରବା ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବଦରିକାଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମଘବତଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆସି, ସେଇ ସମୟରେ ସେଉଁ ଦୁଇ ଦେବତା ଆପସରେ ସଂବାଦ କରିଥିଲେ।