ଏକ ଦିନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା: ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମୂଳକ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରନ୍ତି। ଏହି ରଥ ଚାରିପାଖରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୀତ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଯଦି ସେମାନେ ରୁଦ୍ରର ଲୋକରୁ ପତିତ ହେବେ, ତେବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହେଲେ, ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି; ମାନବ ଓ ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆକର୍ଷକ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କର କୃପାପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିନ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତ କାମ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। କିମ୍ବା, ଯଦି କିଏ ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିରେ ଦେହ ଅର୍ପଣ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ହୁଏ, ଗୁପ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ। ଯେଉଁମାନେ ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପବାସ କରି ଜୀବନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଂଖ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନୁୟାୟୀ ହୋଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଉପବାସ କରି ଶୂଦ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ, ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଚମକୁଥିବା ରଥରେ ଉଦ୍ଧତ୍ତ ହୁଏ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେ ଭରିତ, ସୁଗନ୍ଧ ରେ ମଧୁର, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ଗୁଣରେ ଭରିତ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଅନୁସରିତ। ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ, ଅନେକ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦରେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ। ଏହି ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ଦୃଢ଼ ପୁରୁଷମାନେ ପୁନଃ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଧନୀ, ଉତ୍ତମ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ମାନବ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ମହାକାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୋବର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ, ସେ ଏକ କଳ୍ପ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେଠାରେ ବହୁ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଏହି ବିଷୟରେ ମୋ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ କଠୋର ନିୟମ ପାଳନ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ମୂକ, ମୂଢ଼, ଅନ୍ଧ, ବଧିର, ଏବଂ ତପସ୍ୱି ନୁହଁ, ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ବ୍ୟାସ ଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ନେଇ ସମସ୍ତ ଉପଭୋଗରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଏ। ଏଠି କାଳୀ ଓ ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯିବା ପରେ ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ହେଇଥିଲା। ତାପରେ ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ଗଡ଼ି ତିଆରି କରାଯିଲା, ଯାହାକୁ 'ବିବାଦ ନାଶକ' ନାମ ଦିଆଯିଲା। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯେଉଁଠି ଅଳ୍ପ ସନ୍ଧାନ ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଜମି ଦାନ କରେ, କିମ୍ବା ଏକ ଗାଈ, ଏକ ଇଚ୍ଛା, କିମ୍ବା ଆଙ୍ଗୁଠିର ଚଉଡ଼ା ଜମି ଦାନ କରେ, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ତିଳ, ବସ୍ତ୍ର, ପାତ୍ର, କିମ୍ବା ତାମ୍ବା ଦୁଧ ଦେବା ପାତ୍ର ଦାନ କରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କରିଥିଲେ ତାଙ୍କର ଲୋକ ସଦା ଅଶ୍ରୟ ହୁଏ। ସେଠାରେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଲୋକର ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଏଠି ସ୍ନାନ କରି ମାତାମାନଙ୍କର ପିଠ ଦେଖି ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରେ, ସେ ଦେଖି ଏକ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଉଚିତ। ନିଜ ଦେଶରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ, ପର୍ବତ କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ଗ୍ରହର ଦୋଷ, ରାଜା ଆଦିର ଭୟ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ, ଯେଉଁ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହିଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଉପାସନା, ଦାନ, ଉପବାସ ଓ ଭକ୍ତିର ମହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି, ଯାହା ଜୀବନରେ ଦିବ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।