ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେଠାରେ ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ ରହେ, ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ଏହି ଲୋକର ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏହି ସଉଭାଗ୍ୟ ଉପରାନ୍ତ, ସେ ଏମିତି ଏକ ପୁରୁଷ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ନାରୀମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ଅପାର ଧନ-ସମ୍ପତିର ମାଲିକ ହୁଏ। ଏହାପରେ ସେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରି, ଅରଣ୍ୟର ଉପକଳ୍ପରୁ ବିରତ ହୁଏ। ସେ ଅତି ସାଧାରଣ ଭୋଜନ କରେ, କିମ୍ବା ପାଥର କୁଟି ଭୋଜନ ତିଆରି କରେ, କିମ୍ବା ଦାନ୍ତ ନଥିବା ମୁସଳ ବ୍ୟବହାର କରେ। ସେ ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରେ, ଖୋଲା କେଶ ରଖି, ଭଲ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରେ। ସେ ମାଟିରେ, ଯେଉଁଠି କୀଟ, କାଂଟା ଓ ପାଥର ଅଛି, ସେଠି ଶୟନ କରେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଉପକଳ୍ପ ଭୋଜନ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦାନ କରେ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ନିବେଶିତ ଥାଏ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରେ, ଏବଂ ଏହି ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ମହାମୁନି ଭାବେ ପରିଚିତ ହୁଏ। "ଏହିଠାରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କ'ଣ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ବ୍ୟାସ,"—ଏହିପରି କହାଯାଏ। ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛାମତ ଚଳିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରେ। ତାଙ୍କୁ ଅପସରାମାନେ ଘେରି ରହନ୍ତି, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ତାଙ୍କ ସହ ରହେ। ଯଦି ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ପତିତ ହୁଏ, ତେବେ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ସେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପତିତ ହୁଏ, ତେବେ ଦ୍ୱୀପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ସେଠାରେ ସେ ସଉଭାଗ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ; ମାନବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ମନୋହର, ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆକର୍ଷକ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର—ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଦିଗରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନକୁ ଶୋଭାମୟ ରଥରେ ଯାନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯଦି କେହି ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିରେ ଦେହ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଲୋକ ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ରହେ, ଏହି ଗୁପ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ମହାକାଳକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପବାସ କରି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନୀୟ ଅନୁୟାୟୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏବଂ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ଶୂଦ୍ରମାନେ, ସେମାନେ ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଉଦୀଚ୍ଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ସେମାନଙ୍କ ରଥ ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେ ଭରିଆ, ସୁଗନ୍ଧ ମାନ୍ୟ ଓ ଅପସରାମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ-ନୃତ୍ୟରେ ରମ୍ୟ, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜାରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଅନେକ ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନିରେ ଗଞ୍ଜିତ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥିରପ୍ରତିଜ୍ଞ ପୁରୁଷମାନେ ଉପବାସରେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଧନୀ, ଉତ୍ତମ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଗୋବର ପିଣ୍ଡ ତିଆରି କରେ, ସେ ଏହି କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରେ। ସେଉଁଠି ଅନେକ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ନିଷ୍ଠାବାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି—ମୋର ମନରେ ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିମ୍ବା ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମୌନ, ମୂଢ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର, କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ଅସମର୍ଥ, ସେମାନେ ସମୟର ପ୍ରଭାବରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ, ବ୍ୟାସ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏଠି ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା—କେତେବେଳେ କାଳୀ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଏହି ଦ୍ୱନ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ତା'ପରେ ଆରମ୍ଭରେ ଏଠି ଏକ ଗଡ଼ଖାନ୍ତି ତିଆରି ହେଲା, ଯାହାକୁ 'କଳହନାଶକ' ବୋଲି ନାମକରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ନାନ କରେ ଓ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, କିମ୍ବା ଏଠି କିଛି ଦାନ ଦିଏ, ଯଥା ଏକ ଚନ୍ଦନ ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ... ଏହିପରି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଅପାର—ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଉପବାସ, ତ୍ୟାଗ, ଭକ୍ତି ଓ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ ମିଳେ, ଏବଂ ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଅମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକରେ ବାସ କରିଥାନ୍ତି।