ଏକ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ, ଭିକ୍ଷା ଭୁତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଜୀବନର ଶେଷ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗୁହ୍ୟକ ଦଳର ଏକ ଗଣ୍ୟ ସଦସ୍ୟ ହେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। ଏହାରେ ସେ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ସହ ଏକସମାନ ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ଵାଧୀନତା ଅଧିକାର କରିଥିଲେ; ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ସବୁଠୁ ଆଦରିତ ହେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। କୋଟି-କୋଟି ବର୍ଷ ଓ ଶତ-କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ରାଜା ଭାବରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିର୍ଯ୍ୟତିରେ ବାସ କରିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚି, ଗୁହ୍ୟକମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଅନେକ ବର୍ଷ ଉପରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ରହି, ଦୋଷହୀନ ଲୋକର ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଏହି ପୁରୁଷ ପୁନଃ ଏମିତି ଏକ ରୂପ ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ମହିଳାମାନେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ବହୁ ସମ୍ପତି ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ରୀତି ଅନୁସରଣ କରି, ଅରଣ୍ୟ ଔଷଧି ଭୋଗ କରୁନଥିଲେ। ସେ ଚିରା ଭୋଜନ କରି, ପାଥର କୁଟି, କିମ୍ବା ଦାନ୍ତ ନଥିବା ମୁଖଳି ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ତିନିଥର ନିସ୍ପାପ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଜଟା ରଖି, ଚମକୁଥିବା ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଚୁଲ ଖୋଲି ରଖିଥିଲେ। ସେ ଭୂମିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୋକ, କଣ୍ଟା ଓ ପାଥର ଅଛି, ଶୟନ କରିଥିଲେ। ସେ ଅରଣ୍ୟ ଔଷଧି ଭୋଗ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରି, କାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି ହେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। ବ୍ୟାସ ଶୁଣ, ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ କଣ ହେବା ଦେଖ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି, ସେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଏହି ରଥ ଆପ୍ସରାମାନେ, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ସହ ଘିରି ରହିଥିଲା। ଯଦି ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରୁ ପତିତ ହେଉଥିଲେ, ତେବେ ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। ଏହିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଯଦି ପତିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ଦ୍ଵୀପମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରି, ଦେବ ଓ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ହାନ୍ସ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଖ୍ୟାତିଶୀଳ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପାରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଚମକୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। କିମ୍ବା ଯଦି କେହି ଜ୍ଞାନାଗ୍ନିରେ ନିଜ ଶରୀର ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇଥାଏ, ଗୁହ୍ୟକମାନେ ସହିତ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ମହାକାଳରେ ଉପବାସ କରି ଜୀବନ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସାଂଖ୍ୟ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଏବଂ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଉପବାସରେ ଶୂଦ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉପରକୁ ଉଠନ୍ତି। ଏହି ରଥ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ସଜିତ, ସୁନାରେ ଭରିତ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଆପ୍ସରାମାନେର ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ସହିତ, ବାନ୍ଧା ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ଶୋଭିତ, ଅନେକ ଘଣ୍ଟାର ଧ୍ୱନିରେ ଗୁଞ୍ଜିତ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ଉପବାସରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଲୋକ ପୁନଃ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଧନୀ, ଉଚ୍ଚ, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଗୋବର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେ ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ବଡ଼ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ପୁନଃ ଏଠାରେ ରାଜା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ଏମିତି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କ୍ରୋଧ ଦମନ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ।