ପୂର୍ବକାଳରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରରେ କହିଥିଲେ—ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ବେଦମତାନୁସାରେ କରାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦମନ୍ତ୍ର, ହୋମ, ଏବଂ ବଳି ଦିଆଯାଏ, ସେମାନେ ଏହି ବେଦିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଚରିତ୍ର ଆଦର୍ଶ ମନାଯାଏ—ସୋମପାନ, ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଧିବତ କ୍ରିୟା ପାଳନ। ଏଠି ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ମନେ ରଖି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ହୁଏ। ଏହି ବେଦିକ ପଥ ଛଡ଼ା, ଆଉ ଏକ ଯୋଗୀୟ ପଦ୍ଧତି ଅଛି, ଯାହାକୁ ସାଙ୍ଖ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହାର ବିଶେଷତା ଶୁଣ—ଅଜଡ଼ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକୃତି ସହିତ ଏକତ୍ୱ କରାଯାଏ ପଚିଶତମ ତତ୍ତ୍ୱ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ପୁରୁଷ ପରେ ଛବିଶତମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛନ୍ତି ରୁଦ୍ର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସବୁଜାଣି, ଚେତନାମୟ ଏବଂ ସ୍ଵାମୀ। ପୁରୁଷ ଅଜନ୍ମା, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ମୂଳ କାରଣ ମହେଶ୍ଵର। ଗଣନା ପାଇଁ ପ୍ରକୃତି, ଯାହା ଗୁଣମୟ, ସେଠି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। ଏହି କାରଣ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅଂଶ, ଏହିଥିରେ ଇଚ୍ଛିତ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ପ୍ରକୃତିର ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜଡ଼ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଯେଉଁଠି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ମୂଳ ତଫାତ୍ ବୁଝାଯାଏ, ସେଠି ତତ୍ତ୍ୱ ଗଣନାର ଅତୀତ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ହୁଏ। ଏହିପରି ଏହାର ମୂଳ ସ୍ଵରୂପ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ବିସ୍ତୃତ ବିବେଚନା କରାଯାଇଛି। ଏହି ସାଙ୍ଖ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭକ୍ତିକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି। ଆଉ ଜଣେ, ଯିଏ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସଂଯମ କରି ମନନ କରେ, ସେ ହୃଦୟର କମଳାସନରେ ବସିଥିବା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଧଳା, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଦଶଭୁଜା, ଅଭୟ ଓ ବରଦାନ ଦେଉଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ। ଯିଏ ଏଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜେ, ସେ ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିଜେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା। ଏମାନେ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ, ଅହଂକାର, ଆସକ୍ତି ଓ ଲୋଭରୁ ମୁକ୍ତ। ସେମାନେ ତିନିପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଜୀବକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେଇ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାଯ୍ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ନିୟମରେ ଦୃଢ଼ ରହନ୍ତି। ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଅନୁସରି, ସେମାନେ ସଦା ଷଡ୍ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବଡ଼ ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଦିବ୍ୟ ସାଯ୍ଯୋଗ ଓ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା, ସେ ନିଜ ଧନ-ସମ୍ପତିରେ ବିରାଜମାନ। ହଜାର ହଜାର ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟି ଘେରାଯାଇ, ସେ ଏଚାହିଁ କରିବାର ସ୍ୱାଧୀନତାରେ ରହନ୍ତି। ସେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ, ସମସ୍ତ ଜାତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନୀ ଓ ମହାନ। ସେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ। ସେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ମାଧୁକର ଜୀବିକା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟରେ ଲଗ୍ନ। ଏଭଳି ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ସମୟରେ ଦେହ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗୁହ୍ୟକ ସଂଘରେ ସ୍ଥାନ ପାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ। ସେ ତାଙ୍କ ସମାନ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ପାଇ, ଦେବ, ଦାନବ, ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରଶଂସିତ ହୁଅନ୍ତି। ହଜାର ହଜାର କୋଟି ବର୍ଷ ଏବଂ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାଜ୍ୟ କରି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ମହାକାଳ ବନର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାଶ୍ରମରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏଠାରୁ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେଠାରେ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ବସନ୍ତି।