ପରମ ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ ସେହି ସମୟରେ ଅରଣ୍ୟର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ମାନେ ଡିମ୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଖପରିଟିକୁ ସେ ଧୀରେ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ ସେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ-ନୟନ ଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ; ମୋ ସହିତ ଯିବା।” ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା, କୋଇଲିର ମଧୁର ଡାକରେ ସେମାନେ ମନୋହର ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଉଁଠି ଏକ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ନନ୍ଦନ କାନନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଥିବା ଗଛମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲା। ତେବେ, କେହି କହିଲେ, “ଏଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛ।” କିନ୍ତୁ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟର ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ସେମାନେ ଜାଣିଲେ, “ସତ୍ୟ, ତୁମେ ଦେଖିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା ବିନା ନୁହେଁ।” ଏହି କଥା ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ସେ ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି। ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଲୋକେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅଖଣ୍ଡ ପରମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ତେଣୁ, ହେ ଦେବଗଣ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୈବ ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର; ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଉ। ସମୟ ସମୟରେ ସେ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି; ମୁଁ ଦେଖିବାର ଅନୁମତି ଦେବି।” ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପ୍ରବଳ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତାଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଶିଘ୍ର ଶିବ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ନିକଟରେ ଏକ ବେଦୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଦେଲେ; ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେଲା। ସମସ୍ତେ ବିନୟ ଭାବରେ, ପବିତ୍ର ମନ ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପୂଜା ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କ କୃପାରେ, ସେ ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରକ୍ରମ ଓ ଚାରିତ୍ରିକ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁ କିଛି ଶୈବ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଛି, ତାହା ପାଳନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ପଛେ ଛାଡ଼ି, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଓ ପୁଷ୍ଟି, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରେ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ରତା ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭସ୍ମ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କମଣ୍ଡଲୁ ଧାରଣ କଲେ, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ। ଏଭଳି ଅରଣ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ନିୟମ ରୁକ୍ଷି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କ୍ରିୟାରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର ଧ୍ୟାନର ଅଗ୍ନିରେ ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଦଗ୍ଧ ହେଲା, ସେମାନେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୱିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ବିଭିନ୍ନ ଦଳ ସହିତ, ନାନା ପ୍ରକାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛା ଓ ନିର୍ଇଚ୍ଛା ଦୁଇ ପ୍ରକାର ରୂପ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରି, ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବୀ ସିଦ୍ଧି ଓ ଯୋଗେଶ୍ୱରତ୍ୱ ନେଇ, ବଘ, ବନ୍ୟପଶୁ, କାଉ, ବକ, ବାଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଧାରଣ କରି, ନିରାକାର, ସାକାର, ଶୋଭନ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରଗଟିଲେ।