ଏକ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଶୌର୍ୟରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖି ଚିନ୍ତିତ ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଚିହ୍ନ କାହିଁକି ପ୍ରକଟ ହେଲା? କି, ଏହି ସମୟରେ କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଆସିଗଲା କି? ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ସୀମା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି କି? ଏଠି ମାଟି କିପରି ସାତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଉପରେ ଭାରସାମ୍ୟ ରଖିଛି? ଏପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧ୍ୱନି ଆମେ କେବେ ଶୁଣିନଥିଲୁ, ଏହା କେବେ ଦେଖାଯାଇନଥିଲା।” ସେମାନେ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ମାରୁତଗଣ, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ ମୋ ଶରୀରରୁ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ନଖର ଆଗରେ କାଟିଦେଇ, ସେ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ କମଣ୍ଡଳୁ ଭାବେ ଧରି ନାରାୟଣଙ୍କ ଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସେ ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ମଣ୍ଡୁକ, ଅଣ୍ଡଜ ଆଦିକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ମୁଣ୍ଡକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଲେ। ଏବେ ତୁମେ ସେ ଦୃଷ୍ଟିବିକଳ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବ, ମୋ ସହିତ ଚଳ।” ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏଗିଯାଇଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ମଧୁର କୋଇଲିର ଡାକରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେମାନେ ସେଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା ନନ୍ଦନବନର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କାରଣ ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ମଧୁର ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଉଥିଲେ। ତେବେ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, “ଏଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ।” କିନ୍ତୁ ଅସ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ, ସେମାନେ ଅରଣ୍ୟର ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏବେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର କହିଲା, “ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଦେଖିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା ବିନା ନୁହେଁ।” ଏହି ଉପଦେଶ ଠିକ୍ ଭାବେ ମନେ ପକାଇ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ସେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ନିର୍ବିକାର ସର୍ବୋଚ୍ଚତାକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଯୋଗୀମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି। ତେଣୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୈବ ଦୀକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ତପସ୍ୟା କର, ତୁମେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କର। ସେ ସବୁବେଳେ ଜାଣନ୍ତି; ଦୃଷ୍ଟି ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯିବ।” ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ମନୋନିବେଶ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ରୁତ ଶିବ ଦୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଏକ ବେଦି ତିଆରି କର; ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ଶିବଙ୍କୁ ଇଠାରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ।” ସମସ୍ତେ ନମ୍ର ଭାବରେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପୂଜା ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ଦେବତାମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଦେଲେ, କୌଣସି ବିରୋଧ ହେଲା ନାହିଁ। ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୈବ ପ୍ରଥା ଓ ଆଚରଣ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତେ ପାଳନ କଲେ। ତେବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା। ତାପରେ, ସନ୍ନିହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଓ ପୋଷଣ, ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଏ। ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କର। ସମସ୍ତେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।