ଏହି ଅତିଶୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଙ୍ଗଲ ସଦା ସଦା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେର ଦଳରେ ଭରି ରହିଥାଏ। ଏଠାରେ ଏକ ଦିନ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ କପାଳ ଧରି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ଦେଖି ଗଛମାନେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶରଣାଗତ ହେଲେ, ଏବଂ ମହେଶ୍ୱର ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ଭଗବାନ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଗଛମାନେ ସଂକୋଚ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଗଛମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମନ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଂକ୍ଷା, ହେ ଦେବଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆମେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଇ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣାଗତ ହୋଇଛୁ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।” ଗଛମାନଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଚେରିଷ କରୁଥିବା ଭଗବାନ ଶମ୍ଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣମାନେକୁ ପୁନଃ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ମୋର ଏହି ପ୍ରକଟିତି ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଜଳ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ କିଛି ଆପଣମାନେକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଆପଣମାନେ ସଦା ସଦା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ରହିବେ, ଯୁବ ଶକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହିବେ। ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଆପଣମାନେକୁ ଦେଖିଲେ ଚାହିଦା ଉପଜିବ। ଏପରି ଦୟାଳୁ ଶମ୍ଭୁ ଗଛମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବଲ ଦେଲେ।” ଏହିପରି ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେବା ସମୟରେ, ପାତାଳ ତଳ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅତିବେଗରେ କମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତ ପ୍ରଭାବରେ ପତିତ ହୋଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଇଲା, ଏବଂ ବାଘ ଓ ଜଙ୍ଗଲୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସାଥି ହେଲେ। ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଆକାଶ ରଥ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହର, ଏବଂ ବହୁ ପରିମାଣର ପରିବା ଓ ମେଉଁ ଏକଠା ହେଲେ। ଭଗବାନ ତ୍ରିମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କର ଏହି ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଜଣେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ଅନ୍ଧା, ବର୍ଜିତ ଓ ଅଶ୍ରୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଶରୀର ଓ ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମସ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଭରସା କରି ଏକଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଭଗବାନ, କେଉଁ କାରଣରେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଚିହ୍ନ ପ୍ରକଟ ହେଲା? ଏହି ଯୁଗର ଶେଷ ଆସିଗଲା କି? ସାଗରର ସୀମା ଭଙ୍ଗ ହେଲା କି? ପୃଥିବୀ କିପରି ସପ୍ତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଉପରି ଭାରସା କରୁଛି? ଏପରି ଶବ୍ଦ ଆଜି ଶୁଣିଗଲା, ଯାହା କଦାଚିତ୍ ଥିଲା ନାହିଁ, ଜଣା ମଧ୍ୟ ହେଲା ନାହିଁ।” ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପାନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମାରୁତମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଏହାର କାରଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ମୋର ଶରୀରରୁ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡକୁ ନଖର ତୀରେ କାଟି ଦେଇ, ଭଗବାନ ଏକ କପାଳ ନେଇ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ଚାଲିଲେ। ତା’ପରେ ଭଗବାନ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତିନି ଜନ୍ମ ଜନ୍ତୁମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଭଗବାନ ହାତରେ ଥିବା କପାଳକୁ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ। ଆପଣମାନେ ଏହି ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଲୋକକୁ ଦେଖିବେ; ମୋ ସହିତ ଆଗେଇ ଚଲନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କୋଇଲି ର ମଧୁର ଡାକରେ ସମସ୍ତ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଏହି ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଇ ମଣିଷ ମନକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ କହିଲେ, “ଏଠି ଦେବତା ଅଛନ୍ତି; ଦେବତା ଅଛନ୍ତି; ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ।” କିନ୍ତୁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଜଙ୍ଗଲର କ୍ଷେମ ତୀରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହି ଦେଖିବା ନିଶ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟା ଛଡ଼ା ନୁହେଁ।