ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅରଣ୍ୟରେ ଫୁଲମାନେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ପାଇଁ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚଳିଥିଲେ, ଯେପରି ମନେ ହୁଏ ଫୁଲମାନେ ନିଜେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ଗଛମାନଙ୍କର ଶିରୋଭାଗ ଅତ୍ୟଧିକ ଫୁଲର ରୂପରେ ଭାରି ହୋଇ, ହଲୁକା ହଲୁକା ହିଲୁଛି, ଓ କମ୍ପିତ ହେଉଛି। ମଧୁରସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲତାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷିକାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବାୟୁରେ ଉଡିଯାଇ ସେମାନେ ଚିତ୍ରବିଚିତ୍ର ଭାବେ ଛିଟିଗଲେ। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଗଛମାନେ ଚମ୍ପା ଓ ମଲ୍ଲିକା ଲତାର ଫୁଲରେ ଏମିତି ଢାକିଯାଇଛନ୍ତି। ଆଗରେ ଥିବା ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାଧବୀ ଲତା ଫୁଲିଉଠିଛି। ସମସ୍ତ ଗଛ ହରିତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଛି। ସେମାନଙ୍କର ଫୁଲ ଅତ୍ୟଧିକ ରେଶମା ରେଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରେଶାର ଆଧିକ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି। କେତେକ ଅଞ୍ଚଳ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ଓ ତାହାର ଉପରେ ଥିବା ଜଣା ଜଣା ଟିଆପାଖି ଦ୍ୱୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ଚମତ୍କୃତି ରଙ୍ଗୀନ ପଙ୍ଖି ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହ ଏକାଠି ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏମିତି ଡାକୁଛନ୍ତି ଯେ, ସେହି ଧ୍ୱନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର। ସେଠାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଏପରି ଅନେକ ପଶୁ ଓ ଜୀବନ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଭରିଯାଇଥାଏ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟରେ, ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ଖପର ଧରି ଦେଖାଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ଚମକିଉଠିଲେ। ମହେଶ୍ଵର ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପିତ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ଏମିତି କହିଲେ, ତେବେ ଗଛମାନେ ସ୍୵ାଧୀନ ହେଇଯାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଗଛ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, "ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେନ୍ତି। ଏହା ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଂକ୍ଷା। ହେ ଦେବଦେବ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଆଶ୍ରୟଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।" ସମସ୍ତ ଗଛ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଭଗବାନ୍ ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ମୋ ଆଗମନ ଅର୍ଥହୀନ ହେବ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଜଳ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ, କିଛି ଆପଣମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଆପଣମାନେ ସଦା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଓ ଯୌବନ ଉତ୍ସାହରେ ଅଟୁଟ ରହିବେ। ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ତର୍ଗତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଆକାଂକ୍ଷାର ଉଦୟ ହେବ।" ଏପରି ଦୟାଳୁ ଶମ୍ଭୁ ଗଛମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେୟ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଭୂମିରେ ତାଙ୍କ ପତନ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ପାତାଳ ଅନ୍ତରିକି ଉପକ୍ପିତ ହେଲା। ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ କିଛି ପଡିଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ବାଘ ଓ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଦେବତା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଅକାଶ ରଥ ଓ ନଗରମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ। ବହୁତ ପରିମାଣର ପାଇଁ ପାଉଁଠିଆ ଓ ଛାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଏକାଠି ଦେଖାଦେଲେ। ଭଗବାନଙ୍କର ମହାଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତେ ଅଚେତନ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର ହେଉଠିଲେ। ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ ଏହି ଧ୍ୱନିରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସାହସ ଉପରେ ଭରସା କରି ଏକାଠି ହେଲେ। ସେମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅଶୁଭ ସୂଚନା କାହିଁକି ଦେଖାଯାଇଛି? କି ଏହିଠାରେ ବିପ୍ରଳୟ ଆସିଛି, ସମୁଦ୍ରର ସୀମା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି? ଭୂମି କାହିଁକି ସାତ ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଧରିଅଛି? ଏପରି ଧ୍ୱନି ଆଜି ପ୍ରଥମେ ଶୁଣାଯାଉଛି, ଏପରି କେବେ ହୋଇନଥିଲା।" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ। ଭଗବାନ୍ ମୋ ଦେହର ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କର ନଖର ଟିପରେ କାଟିଦେଲେ। ସେଉଁଠାରେ ଏକ ଖପର ନେଇ, ନାରାୟଣଙ୍କ ଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଶସ୍ଥଳୀ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ।