ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ମନୋହର ଥିଲା। କେଉଁଠି କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଶିଖରରେ ଘନ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ଆଉ କେଉଁଠି ସିନ୍ଦୁଭାର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଅପାର ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ଫୁଲର ରୂପରେ ଅନନ୍ୟ ଚମକ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। କେଉଁଠି ଚମେଳି ଲତା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଯୁଥିକା ଲତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ କୋରାଳ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛି ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲରେ ଫୁଟି ଉଠିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଲତାରେ ଜଡିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ କେବେ ଖାଲି ନଥିଲେ। ଆମ୍ବ ଓ ତିଳକ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ହାତ ଦେଇ ସଜାଯାଇଛି। ତିଳକ ଓ ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର କୋମଳ ଅଙ୍କୁରରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। ଫଳ ଓ ଫୁଲର ଭାରରେ ନମିଯାଇଥିବା ଏହି ଗଛମାନେ ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରି ଦୟାଳୁ ଲାଗୁଥିଲେ। ପବନର ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଧାନ ଖେତରେ ଘିରିଥିବା ଏହି ଗଛମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ଏମିତି ତ୍ୱରିତ ଚଳନ କରୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଫୁଲମାନେ ନିଜେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ବାହାରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶିଖର ଫୁଲର ଭାରରେ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଭାଲି ଓ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ମଧୁ ଭରିଥିବା ଲତାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପବନ ତାଙ୍କୁ ଚାଲି ଦେଉଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଚମେଳି ଲତା ଗଛମାନେ ଉପରେ ଫୁଲରେ ଢାକିଦେଇଥିଲେ। ଆଗରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ମାଧବୀ ଲତାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ଗଛମାନେ ହରିତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର ଚମକରେ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଫୁଲ ଅପାର ରେଶମା ରେଶାରେ ଭରିଥିଲା, ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରେଶା ଅତିରିକ୍ତ ଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନ ଶିରୀଷ ଫୁଲର ଚମକ ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ଟିଉଁ ଦମ୍ପତି ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ରଙ୍ଗିନ ପିଛା ଦେଖାଇ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଅଦ୍ଭୁତ ଧ୍ୱନିରେ ଡାକୁଥିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସଦା ବିଭିନ୍ନ ପଶୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରଣ୍ୟରେ ଭଗ୍ୟବାନ ମହାଦେବ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଖପର ଧରି ଦେଖାଦେଲେ। ସେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ତାଙ୍କରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତି ଭରିଗଲା। ମହେଶ୍ୱର ଗଛମାନେ ଯେଉଁ ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କଲେ, ସେଉଁଠି ଗୃହଣ କଲେ। ଭଗ୍ୟବାନ ଏପରି କହିବା ସହ ବୃକ୍ଷମାନେ ସମସ୍ତ ଆଠା ମୁକ୍ତ ହେଲେ। "ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ଆପଣ ଦୟାଳୁ ଓ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶା, ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ଶରଣାଗତ ହୋଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।" ଏଭଳି ସମସ୍ତ ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଅନୁରୋଧ କରାଯିବା ପରେ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିବା ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— "ମୁଁ ଆଉଥରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି, ମୋ ଦର୍ଶନ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ। ଅଗ୍ନି, ପବନ, ଜଳ କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ କେବେ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ସଦା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଓ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅବିଚଳିତ ରୁହିବ।" "ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନିରେ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦହିଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆକାଂକ୍ଷା ଅନୁଭବ କରିବେ।" ଏହିପରି ଦୟାଳୁ ଶମ୍ଭୁ ବୃକ୍ଷମାନେ ଉପରେ କୃପା କଲେ। ଏହିପରି ଶିବ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେବା ସହ ନରକ କମ୍ପିଉଠିଲା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପ୍ରହାରରେ ଯେପରି ଲୋକ ଭୂଲିଯାଆନ୍ତି, ଏହିପରି ବାଘ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୃଗମାନେ ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖାଗଲା। ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ବିମାନ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ନଗର, ଏହି ସମସ୍ତ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ପରିମାଣର ପାଇଁ ପରାବାରି ଓ ଛାଗମାନେ ସମେତ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। ଶିବଙ୍କ ମହାଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଅନ୍ଧା, ବେହୋଶ ଓ ବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲା।