ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟଟି ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ ଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠାର ହାଡ଼ ଗଛ ଫୁଲର ଭାରରେ ଝୁଲି ଥିବା ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ରହିଥିଲା। ଏଠାରେ ପକ୍ୱ ଓ କଚ୍ଚା ଫଳ ବିଭିନ୍ନ ରସ ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଶୁଖିଲା ପତ୍ର, ଘାସ, ଶୁଖିଲା କାଠ ଓ ଫଳ ମିଳୁଥିଲା। ପବନ ଫୁଲର ଗୁଛ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ନେଇ ଚାଲୁଥିଲା। ଏଠିର ଗଛମାନେ ନିର୍ମଳ, ଚମକୁଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ ତଳପତ୍ର ଓ ଦୋଷହୀନ ଗୁହା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। କିଛି ଗଛ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିରେ ଥିଲେ, ଆଉ କିଛି ଜଙ୍ଗଲୀ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ଶୋଭାମୟ କିଶଳୟରେ ଆବୃତ, ପବନ ସହିତ ମିଶି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ପବନରେ ତାଙ୍କର ଶିରୋଭାଗ ଏକାପରେ ଏକ ଛୁଇଁଉଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ନାଗ ଗଛ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ତାର ମଧୁମକ୍ଷିକା ଝୁଣାରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା। ଅନ୍ୟଏଠାରେ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ତାଙ୍କର ଶିର ରେ ଗଢ଼ା ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ଶିରୀଷ ଗଛର ଶାରି ଶାରି ଶୋଭାମୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଚମେଲି ଲତା ଚମକୁଥିବା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଜୁଥିକା ଲତା ଗୁଛ ଗୁଛ ରେ ଲାଲ ମଣି ଭଳି ଫୁଲରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା। କିଛି ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ଫୁଲରେ ମହିମା ଦେଖାଉଥିଲେ। ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଫୋଟିଥିବା ଲତାରେ ବନ୍ଧା ଥିଲେ, କେବେଠି ଖାଲି ନଥିଲେ। ଆମ୍ବ ଓ ତିଳକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଗୁଛ ଗୁଛ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମାନେ ହାତ ଦେଇ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ତିଳକ ଓ ଅଶୋକ ଗଛ ତାଙ୍କର କିଶଳୟ ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେ ଏକ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭାରି ଥିବା ଏହି ଗଛମାନେ ମୃଦୁ ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଦୟାଳୁ ଥିଲେ। ପବନର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଏବଂ ଧାନଖେତର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଗଛମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏମିତି ଦ୍ରୁତ ଚଳନ କରୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଫୁଲମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶୋଭା ପାଇଁ ବାହାରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶିର ଫୁଲର ମହିମାରେ ଭାରି, ହଲେ ଝୁମୁଛି ଓ କମ୍ପିତ ହେଉଛି। ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ମଧୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲତାରେ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ପବନ ତାଙ୍କୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରୁଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଗଛମାନେ ଚମେଲି ଲତାର ଫୁଲରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲେ। ଆଗରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ମାଧବୀ ଲତାର ଫୁଲରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ହରିତ ଓ ସୁନାଳି ଅଭା ଦେଇ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଅଧିକ ପୁଷ୍ପଦଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ତର ଭରି ରହିଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଟିଏ ପିଲାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା। ମୟୂରମାନେ ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ପଙ୍ଖରେ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକାଠି ହୋଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସଦା ନାନା ପ୍ରକାର ଜନ୍ତୁ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଏହି ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ଖପର ଧରି ବିରାଜିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଗଛମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଗଛମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଫୁଲ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ଏମିତି କଥା କହିବା ସହିତ, ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଆବରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ କହିଲେ— “ହେ ଦେବତାମନ୍ଦିର ନାଥ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ଓ ପ୍ରେମମୟ, ଆପଣ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ହେଉଛି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶା; ହେ ଦେବତାମନ୍ଦିର ଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁରୋଧ କରୁଛୁ।” ସମସ୍ତ ଗଛ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଚିରକାଳ ମାନ୍ୟ କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ କହିଲେ— “ମୁଁ ଆଉଥରେ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ମୋର ଅବତାର କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ।