ବ୍ରହ୍ମା, ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ଅପରାଜିତ, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ରୂପରେ ଅନୁପମ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ନାରାୟଣ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଚେହେରାର ଦୀପ୍ତିରୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, କହିଲେ: "ଜଗତର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଣ୍ଧୁକ ଧାରୀ ଜନ୍ମ ନେବେ।" ଏହି କଥା କହି, ଭଗବାନ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ନେଲେ। ମହେଶ୍ୱର ସେଇ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଦା ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କାଳର ଶେଷରେ ଏହି ଅଗ୍ନିକୁ କଥା କହିଲେ: "ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ପୁଅ ହେବେ।" ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନିକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦୁଇ ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଚଳିତ ହେଲା। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଗ୍ନି ଶମୀ ବୃକ୍ଷ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ର ଗଭିର ଏକତ୍ରିତ ହେବାର ବର୍ଣ୍ନନା ରହିଛି। ଏହି ଏକତ୍ରିତ ଅଗ୍ନିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୁପୁତ୍ର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଲାଭଦାୟକ, ଚତୁର୍ଥ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଭଳି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିର ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟିକୁ ବୁଝନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆଗ୍ନିର ଉତ୍ପତ୍ତିର ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣନ୍ତି, ଓ ବ୍ୟାସ, ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଆଗରେ ଭକ୍ତିରେ ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବନଗରରେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଏଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମା କ’ଣ କରିଥିଲେ ଓ କ’ଣ ପାପମୋଚନ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ? ଜନାର୍ଦନ ଓ ଶଙ୍କର କ’ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ? ହରିଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୁଶ ଓ ଜଳାନ୍ତ ଜାଳ ନେଇ, ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁ, ହାତରେ ଖପର ନେଇ, ପୃଥିବୀରେ ଘୂରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ସେଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଢ଼କି ରହିଥିଲା, ଅନେକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଇଥିଲା। ପବନ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ମଧୁର ହୋଇଥିଲା। ଏଠାରେ ପକ୍କ ଓ କଚ୍ଚା ଫଳ, ବିଭିନ୍ନ ରୁଚି ଓ ଗୁଣରେ ଭରିଥିଲା। ଶୁଖି ଗଛପତ୍ର, ତିରି, ଶୁଖି କାଠ ଓ ଫଳ ମିଳୁଥିଲା। ପବନ ଅନେକ ଫୁଲ ଦଳର ସୁଗନ୍ଧ ବାହାର କରୁଥିଲା। ତରୁ ହରିତ, ଚମକୁଥିବା, ଅଖଣ୍ଡ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ତାଳ ଅନ୍ତର ନିର୍ମଳ ଥିଲା। କିଛି ଗଛ ଶୁସ୍ଥ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପରେ ଥିଲେ, କିଛି ଜଙ୍ଗଳୀ ଭାବରେ ବଢ଼ିଥିଲେ। ଗଛ ମନୋହର କିସଳୟରେ ଢ଼କି ଥିଲେ, ପବନ ସହ ମିଶି ଥିଲେ। ଗଛର ଶିର ହେବା ପବନରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଗଛକୁ ଛୁଇଁଯାଉଥିଲା। କିଛି ଥାନରେ ନାଗ ଗଛ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ଚୁଲ ମଧୁମକୁ ଝୁମ ହୋଇ ଲଗିଥିଲା। କିଛି ଥାନରେ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ଶିର ଫୁଲରେ ଭରି ଥିଲା। ସିନ୍ଦୁବାର ଗଛ ଦଳ ଦଳ ଫୁଲରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଚମ୍ପା ଲତା ଅପୂର୍ବ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଯୁଥିକା ଲତା ଦଳ ଦଳ ମିଶି, ପଙ୍କ ରଙ୍ଗ ଫୁଲରେ ଚମକୁଥିଲା। କିଛି ଜଙ୍ଗଳ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶାଳ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହୋଇ ଥିଲେ। ଗଛ ଫୁଲ ଲତାରେ ଏକତ୍ରିତ, କେବେ ଖାଲି ନଥିଲେ। ଆମ୍ ଓ ତିଳକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଫୁଲ ଦଳରେ ଶୋଭିତ, ହାତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତିଳକ ଓ ଅଶୋକ ଗଛ କିସଳୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଥିଲେ। ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭାରି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କ ଭଳି ମୃଦୁ ଥିଲେ। ସେଠି ଗଛ ଅନ୍ନ ଲତାରେ ଆଲିଂଗିତ, ପବନରେ ଖୁସି ଓ ଧାନ ଖେତରେ ଘିରି ରହିଥିଲେ।